Polska piłka jest jak Dembele. W zasadzie przed każdym meczem, czy to klubu, czy kadry można zakręcić kołem fortuny.

Zaczęło się to od Euro 2021. Po tym jak skompromitowaliśmy się ze Słowacją, rozegraliśmy świetny mecz z Hiszpanią.

Mundial 2022 można podsumować kibicowaniem Arabii Saudyjskiej z Meksykiem, ale też tak nie za bardzo, żeby przypadkiem nie wygrali. Bo sami nie potrafiliśmy strzelić karnego z Meksykiem...

Wiosną 2023 Lech notuje piękną przygodę w pucharach, a w kolejnej edycji odpada ze Spartakiem Trnawa, który miałby problem z utrzymaniem się w Ekstraklasie. Tym samym Spartakiem Trnawa, którego rok pozniej eliminuje Wisła Kraków, 7 drużyna I Ligi. Po drodze Legia ogrywa Aston Ville i Alkmaar, a w dwumeczu jest tłem dla Molde (które pół roku później dostaje boleśnie w łeb w Białymstoku)

Reprezentacja w międzyczasie pokazuje to wszystko najlepiej. Potrafi zremisować z Francją i przegrać z Moldawią. Uosobieniem polskiej piłki w ostatnich latach jest mecz z Portugalią w Porto, gdzie po świetnej pierwszej połowie, przegrywamy drugą 1-5... Mówimy o najlepszej i najgorszej połowie od lat na przestrzeni 1 meczu. A w zasadzie to nie od lat, tylko od roku, bo z Moldawią na wyjeździe było tak samo.

I wreszcie sezon Ligi Konferencji. W pierwszych 8 meczach zdobywamy 22 punkty na 24 możliwe, ogrywając po drodze Betis, Molde czy Kopenhagę. W kolejnych 4 meczach wystarczy że oba polskie kluby zdobędą punkt, by awansować do Top 8 (Legia zabierając punkty Lugano lub Djurgarden, wyrzuciłaby ich za Jagę). Nie udaje się.

0 oczekiwań wobec polskiej piłki. My nigdy nie gramy na naszym poziomie. Gramy albo powyżej tego poziomu, albo poniżej