Kibicuję Barcelonie od 2007 roku. Wszystko zaczęło się od koszulki Argentyny Leo Messiego z numerem 18, którą tata kupił mi na osiedlowym bazarze. Powiedział wtedy, że ten chłopak z Rosario będzie najlepszy na świecie przez wiele, wiele lat. Zaufałem mu. I miał rację. Od tamtej chwili zacząłem śledzić każdy mecz Barcelony – a przede wszystkim Leo.
Pierwsze wspomnienie, które naprawdę zapadło mi w pamięć, to start sezonu 2008/2009 – początki Guardioli. Zaczęło się kiepsko: porażka z Numancią, remis z Racingiem Santander. Wiele osób kwestionowało wtedy decyzję o zatrudnieniu trenera z rezerw. Czy Pep udźwignie to wszystko? Czy to nie zbyt duże ryzyko?
Okazało się, że to był strzał w dziesiątkę. Już w pierwszym sezonie zdobyliśmy wszystko, co było do zdobycia. A ja zakochałem się bezpowrotnie.
Najbardziej zapadł mi w pamięci mecz z 2 maja 2009 roku – Klasyk na Bernabeu. 6:2. Była majówka, wracałem z rodzinnej wizyty, początek meczu nasłuchiwałem przez radio. Słyszałem, że prowadzimy, że Messi marnuje kolejne sytuacje. Dojechałem do domu około 30. minuty, odpaliłem szybko transmisję i... zanurzyłem się w magii. Messi, Xavi, Henry – to było futbolowe arcydzieło. Pierwszy świadomy Klasyk w moim życiu. I jeden z najpiękniejszych.
Później przyszedł finał Ligi Mistrzów z United. Od rana czuło się atmosferę wielkiego święta. Byłem na urodzinach u kolegi – najpierw grill, potem mecz podwórkowy symulujący finał, każdy wybierał piłkarza, którego "gra". A wieczorem wspólne oglądanie meczu. I ta główka najmniejszego na boisku – chłopaka z Rosario – która na zawsze przeszła do historii.
Potem Wembley 2011. Znowu United. Znowu dominacja. Znowu wspólne oglądanie, zabawy, symulacje, emocje. Wydawało się, że ta drużyna będzie rządzić Europą przez dekadę.
Ale niestety rzeczywistość okazała się inna. Inter, Chelsea, Bayern, Atlético – każda z tych porażek bolała, ale ta z Interem szczególnie. Mieliśmy wszystko, a odpadliśmy.
W 2015 roku wróciliśmy na szczyt. Era Luisa Enrique, trio MSN – Messi, Suárez, Neymar – i kolejny puchar. Finał z Juventusem – pamiętam, jak cały dzień chodziłem z koszulką Barçy, szykowałem przekąski, śledziłem wiadomości prosto z Berlina, nagrywałem swoją reakcje w trakcie meczu. Chciałem zapamiętać wszystko. I zapamiętałem. To było piękne.
Potem przyszły chude lata. Atlético, Juventus, Roma, Liverpool, Bayern... To nie były tylko porażki. To były kompromitacje. Staliśmy się pośmiewiskiem Europy. Ale ja wierzyłem. Wierzyłem, że wrócimy. Że za kilka lat znów będziemy na szczycie, znów będziemy najlepsi na świecie. Ta wiara trochę przygasła, gdy odszedł Leo, a my przez dwa sezony błąkaliśmy się po Lidze Europy. To był trudny czas – z dala od miejsc, w których przywykliśmy być.

Aż w końcu pojawił się Flick. I tchnął nowe życie w ten zespół. Odmienił jego oblicze, przywrócił ducha, który kiedyś nas definiował. Dziś tę Barcelonę znów ogląda się z przyjemnością – bez świętych krów, bez nazwisk ważniejszych od herbu. Każdy walczy. Każdy zostawia serce na boisku.

Dziś gramy o finał. Po 10 długich latach. I nieważne, jak to się skończy – oni już zrobili dla nas wiele. Ale jeśli możemy jeszcze coś dziś zrobić, to prosić ich, żeby wyszli na ten mecz i zostawili serce. Żeby pokazali, że ta koszulka waży, że wiedzą, co to znaczy grać dla Barcelony.
Niech gryzą trawę, niech walczą o każdą piłkę. Jeśli się nie uda – trudno. Będziemy dumni. Ale jeśli się uda… to 31 maja znów siądziemy razem – z rodziną, przyjaciółmi, w domach, barach, knajpach – i przeżyjemy to, co w 2006, 2009, 2011, 2015 roku. A ci starsi również to co w 1992 czy 1994 @Comentateiro

Panowie – zróbcie to. Dla siebie. Dla nas. Dla Barçy.

Visca el Barça! Po finał!