Ogólnie to na wstępie jestem dumny z chłopaków, ale dalej nie wierzę w to że my to jeszcze przegraliśmy i odpadliśmy. Nie potrafię się z tym pogodzić i boli to jak cholera. Nie rozumiem wielu rzeczy, nie rozumiem dlaczego my się po prostu nie cofnęliśmy po golu na 2:3 i nie graliśmy na czas? Czy to jakiś wstyd? O co chodzi? To już kolejny mecz gdzie właśnie po wielkim powrocie wszystko zawalamy w końcówce, bo tak też było z Atletico, a tu graliśmy o pieprzony finał LIGI MISTRZÓW I JUŻ W NIM PRAKTYCZNIE BYLIŚMY. Czyli wychodzi na to, że kompletnie nie wyciągamy wniosków z tego co było, co tym bardziej mnie dziwi, bo przecież Hansi to gość mega doświadczony w świecie piłki nożnej.

Będąc szczerym to czuję jakby wczoraj coś we mnie umarło, najlepiej jakby ten sezon się już skończył. Jeszcze na początku tygodnia czułem mega ekscytację na ten tydzień, bo pierw rewanż, potem przecież klasyk o ligę. A teraz? Nawet już nie czuję emocji związanych z tym klasykiem. Wygrają? Spoko mamy mistrza. Przegrają? Zero zdziwienia, jesteśmy najlepsi w roztrzaskiwaniu sobie mordy na ostatnim metrze.

Kolejna kwestia, parodysta Araujo. Kolejny sezon i znowu to samo. Wrzucił już jakiś statement nasz wielki „kapitan”? Jak można dać się wyprzedzić w polu karnym jakiemuś 37 letniemu obrońcy co biega jak wóz z węglem? A potem to przy linii przy golu na 3:4? CO TO MIAŁO BYĆ? Parodia obrońcy ten gość. Araujo, De Jong i Ter Stegen czyli ostatni jeźdźcy apokalipsy, trzeba w końcu odciąć od nich pępowinę żeby się uwolnić na dobre z wiecznego frajerstwa w Europie.

No i ostatnie przemyślenie. Tak, dostaliśmy epicki dwumecz, być może najlepszy w historii, ale jakie to ma dla nas teraz znaczenie skoro odpadliśmy? Futbol nie pamięta przegranych, futbol pamięta zwycięzców, a my znowu zostaliśmy przegranymi i znowu w iście frajerskim stylu. W tym właśnie jesteśmy zdecydowanie najlepsi w historii bez wątpienia. Przegrywanie meczów w iście frajerski sposób, nawet jak pokażemy w nich charakter mistrza.

Boli to cholernie, mimo że ten sezon jest świetny i być może go zakończymy z 3 trofeami, ale radość już z tego wszystkiego nie będzie taka sama. 10 lat czekania na triumf i dalej nie wiadomo kiedy będzie koniec.

Dodam jeszcze jedno. Wczoraj już to pisałem, ale napiszę jeszcze raz. Gdyby zamiast Araujo wszedł Christensena bylibyśmy w finale i mieli dziś iście szampańskie humory.