Mi emocje opadły już.
Jestem hiperdumny z Barcelonki i ultraszczęśliwy, że dowodzi nami Herr Flick, który sprawił, że zespół w końcu ma mental i walczy do ostatniej kropli potu, dodatkowo grając bardzo widowiskowo, że człowiek wreszcie czeka na kolejny mecz.

Za Xaviego, czy innego Valverde, po takim szybkim 2-0 szukalibyśmy już drogi do szatni ze spuszczonym łbem patrząc na smutną minę Busquetsa.

Gdyby ktokolwiek Wam powiedział, że w tym sezonie będziemy jednym z najlepiej grających zespołów w Europie, będziemy w półfinale LM, będziemy żreć trawę do ostatniego gwizdka niezależnie od wyniku, wygramy w finale z Realem Puchar Krola i Superpuchar Hiszpanii i, że wygramy (prawdopodobnie) La Ligę, lejąc Real na Santiago Bernabeu, to kazalibyscie mu odstawić prochy i zrobić baranka w ścianę.

Wreszcie mamy wielką Barcelonę. Nie mogę się doczekać niedzieli, podniesienia trofeum po ostatniej kolejce, transferów, korekt i kolejnego presezonu i sezonu z Panem Hansem Dieterem Flickiem za sterem oraz Pedrim, Yamalem i resztą naszych cyborgów na pokładzie.

Vamos!