Przynajmniej tyle dobrego, że wczoraj szersza publika była świadkiem popisów Marciniaka, dzięki czemu skończy się wreszcie to bezrefleksyjne hype'owanie go w ojczyźnie na wielkiego sędziego. Tutaj także na wieść o poprowadzeniu przez niego półfinału wielu użytkowników wyrażało radość z tej decyzji, będąc wyraźnie zmanipulowanymi wychwalającym go pod niebiosa przekazem płynącym z polskich mediów, ponieważ brak innych powodów racjonalnie tłumaczących tę euforię.

Marciniak posiada najgorszą możliwą cechę, jaka może charakteryzować sędziego - skrajną arogancję. Jego chroniczna niechęć do VARu wynika z tego, że unikając jak ognia przyznania się do błędu, wściekle próbuje podtrzymywać swoje decyzje z boiska, a ponieważ obecne przepisy nie są bezwzględnie ujednolicone, jest w stanie surfować na tej mitycznej "interpretacji", która legalizuje każdy jego błąd. Przecież wideoweryfikację wprowadzono właśnie po to, aby zdjąć z sędziów presję wręcz robotycznej nieomylności, więc jakie jest racjonalne wytłumaczenie postępowania Marciniaka, który traktuje pomocną mu technologię jak wroga, a wręcz szczyci się z jej niewykorzystywania? Kibice masowo zbierają się przed telewizorami oraz na stadionach w celu doświadczenia takich piłkarskich spektaklów jak wczorajszy półfinał, a nie dla odbywającego się w międzyczasie na boisku małego teatrzyku jednego aktora z Płocka, w którego główce własne popisy oraz kreujące go na kozaka artykuły w tabloidach są ważniejsze od samego meczu.

Co więcej, styl sędziowania Marciniaka jest archaiczny i promujący brutalny futbol poprzez pobłażliwe puszczanie wszystkich fauli, gdzie obecnie trendująca jest ochrona piłkarskich magików przed ciągłym opkopywaniem ich nóg. Getafe Bordalasa co sezon biłoby się o kwalifikację do europejskich pucharów, gdyby to on sędziował ich mecze. Hansi Flick przygotował naszych piłkarzy pod wszystkich przeciwników, ale ewidentnie nie przewidział, aby przystosować ich także pod względem wszystkich arbitrów. Inaczej wyglądałaby wczoraj gra oraz zachowanie przy trzecim straconym golu, gdyby mieli świadomość tego, że otrzymanie kopnięcia w nogę czy kołyski pod wyskakującym piłkarzem, nie będzie się kończyło odgwizdaniem faulu.

Zaznaczam też jednak, że na tak słabe sędziowanie i nieumiejętność czytania gry zostały skazane obydwie strony barykady, a Inter awansował zasłużenie, bo także część fauli przeciwko nim została niesłusznie nieodgwizdana, a w dogrywce Marciniak skasował im sytuację sam na sam z bramkarzem.

Warto przypomnieć także o wszystkich kontrowersjach z Ekstraklasy wynikających z przydzielania mu do sędziowania Legii, której (w wyniku pochodzenia z bliskiego względem Warszawy miasta) najprawdopodobniej jest kibicem oraz obecność przy kuriozalnych awansach kojarzonych z faworyzacją klubów, jak np. Realu po Alvarezie ślizgającym się na skórce od banana oraz PSG po wątpliwym karnym przeciwko Newcastle, kiedy groziło im odpadnięcie już w fazie grupowej.

Naprawdę, od kiedy polskie media zrobiły z niego celebrytę, Marciniakowi wyszedł już dobrze jedynie finał Mundialu i żaden mecz więcej. Przypominam, że kiedyś wyraził on chęć ubiegania się o stanowisku prezesa PZPNu po skończonej karierze sędziowskiej. Radzę się przygotować na kadencję pełną wypaczonych wyników oraz widoku brylującego wśród świateł fleszy Marciniaka, który zacznie wam wyskakiwać z lodówki, żeby tylko utrzymać medialną atencję. Lepiej, aby nigdy w przyszłości nie został przydzielony do poprowadzenia meczu na nowopostawionym, wypełnionym po brzegi Camp Nou, bo mogłoby to się źle skończyć dla jego własnego zdrowia psychicznego.