Często wracam do tej sceny. Ogólnie cała fabuła jest przekomiczna, gdy koreańska policja, rozpita, patologiczna, umorzona w korupcji i lenistwie, nagle próbuje złapać seryjnego mordercę... ale ta właśnie ostatnia sekwencja wraz z muzyką i spojrzeniem w kamerę Kang-ho Songa dociera do trudnej, brutalnej prawdy, że mordercy wyglądają "zwyczajnie". Genialne zakończenie filmu.