A teraz zamknijmy oczy i wyobraźmy sobie Tomka Lisa. Siedzi w swoim gabinecie. Nerwowo stuka nogą o podłogę i odświeża stronę z wynikami. W tle leci cicho Chopin – bo tylko Chopin potrafi zrozumieć ból niezrozumianego intelektu. Co jakieś 5-10 minut jego umysł rozświetla błyskotliwa myśl, którą przelewa impulsywnie na klawiaturę. Po każdym takim komentarzu biegnie myślą dalej zapominając o tym, co było przed chwilą. Nie obowiązują go prawa fizyki, nie podlega prawom natury. Jest Tomkiem, a jednocześnie Lisem.