6 lipca 1935 roku na świat przyszedł Tenzin Gjaco, dzisiaj bardziej znany jako Dalai Lama XIV, buddyjski mnich, uznawany za tulku, laureat pokojowej nagrody nobla. A co to znaczy i kim on naprawdę jest, to wyjaśnię poniżej.

W wieku niespełna 5 lat został intronizowany jako tulku ( Bodhisattva), czyli istota oświecona, która świadomie wraca na ziemię, aby pomóc w wyzwoleniu się (z kręgu narodzin i śmierci), wszystkim żyjącym istotom. Mówiąc wprost Dalai Lama XIV, X, V, I itd to ten sam byt. Definicja ta również pasuje do Jezusa, który według chrześcijaństwa również "żył" przed przyjściem na ziemię, ale z tego zrezygnował, aby wyzwolić ludzi. W związku z tym mylne jest przeświadczenie części ludzi, z którym się spotkałem, że to taki buddyjski papież, bo jest on uznawany za buddystów (a ci są bardzo podzieleni na różne tradycję i szkoły) za istotę niemal boską (chociaż nie w rozumieniu judeo-chrześcijańskim). W dużym skrócie myślowym - jest on jednym z buddów, którym każdy człowiek może zostać tak samo.

Od 1959 roku przebywa na uchodźstwie po zajęciu Tybety przez ChRL. W latach 2010-11 podjął przełomowe decyzję. Po pierwsze oddał polityczną władzę w ręce świeckich, wybranych przywódców. Kolejną była decyzja o tym, że jego obecne XIV wcielenie jest ostatnim i nie powróci już jako kolejna inkarnacja. Tą decyzję zmienił jednak w ostatnich dniach po konsultacjach ze społeczeństwem i wysokimi duchownymi, argumentując to tym, że instytucja Dalai Lamy jest nadal potrzebna.

A że jest potrzebna to według mnie świadczą o tym same jego nauki, w których skupia się przede wszystkim na:
1. Współodczuwaniu (polski przekład tego słowa jest o tyle niefortunny, bo kojarzy się z empatią lub litością) co w buddyjskim znaczeniu oznacza, zrozumienie że wszyscy jesteśmy jednym organizmem, na co zwraca sam DA XIV przywołując fakt, że 99,9% naszego genomu ludzkiego jest takie samo. Zadając cierpienie jednym, zadajemy cierpienie szerszemu spektrum (np poprzez wyrzuty sumienia, poczucie winy, pogorszenie nastroju), ale działa to również i w stronę uczynków dobrych.
2. Istotną rolę emocji w życiu. Szczególnie spektakularny przykład podał według mnie w książce "Sztuka szczęścia w trudnych czasach", gdzie zapytany o hitlera i stalina nie potępił ich od tak (bo nikt nie rodzi się sam z siebie zły. Niemowlęta nie szukają od początku życia walki, nie chcą szkodzić. Podobnie jak i matki - o ile nie są zaburzone - również szukają dla swych dzieci dobra) ale zwrócił uwagę na negatywne, destrukcyjne emocje jak chęć władzy, nienawiść i uprzedzenia doprowadziły świat do najgorszego momentu w swoim istnieniu. Potwierdzeniem jego nauk jest według mnie obserwacja świata, bo jakoś nie widzę radości i spełnienia w życiu wśród osób, którzy żyją nienawiścią z zaciśniętymi pięściami, wykrzykującymi nienawistne hasła wobec innych (obaj wyżej wymienienie - jeden się zastrzelił w wilgotnym śmierdzącym bunkrze 18m pod ziemią, drugi konał dobę w kałuży własnych odchodów).
3. rozpuszczenie ego - Większość naszych problemów bierze się z przywiązania do „ja”, które uważamy za coś trwałego, niezmiennego i osobnego. Zrozumienie, że „ja” jest tylko zbiorem zjawisk – ciała, emocji, myśli – pozwala puścić wiele lęków i złudzeń. Jesteśmy tylko wypadkową wielu czynników, które są zmienne i cały świat taki jest. Rośliny rosną, ktoś je zasadził, wzrastały w pewnych okolicznościach, które mogły równie dobrze je zniszczyć. Tak samo jest i z ludźmi. W związku z czym nie można przywiązywać się do tak nietrwałego świata.

Oczywiście złożoność nauk buddyjskich jak i samego DA XIV jest zbyt ogromna by streścić ją w jednym wpisie. Jednakże może kogoś taki wpis zachęci do zgłębienia tematu i znajdzie coś pożytecznego dla siebie, jak i mi się to zdarzyło wiele lat temu.