https://miro.medium.com/v2/resize:fit:708/0*QGgvTjknf_ucg5O7.PNG
Sprawa Axemana z Nowego Orleanu to jedna z najbardziej zagadkowych i niepokojących serii morderstw w historii Stanów Zjednoczonych, która miała miejsce w latach 1918–1919, choć niektóre źródła sugerują powiązania z wcześniejszymi atakami sięgającymi 1911 roku. Sprawca, znany jako „Axeman” (Człowiek z Siekierą), atakował mieszkańców Nowego Orleanu, głównie włoskich imigrantów, używając siekiery lub innych ostrych narzędzi. Jego zbrodnie cechowały się brutalnością, chaotycznym sposobem działania, a także tajemniczym listem opublikowanym w prasie, który nadał sprawie niemal mitycznego charakteru. Pomimo intensywnych śledztw i zaangażowania lokalnej społeczności, tożsamość Axemana pozostaje nieznana, a sprawa jest jednym z najsłynniejszych nierozwiązanych przypadków kryminalnych w USA. Pierwsze potwierdzone ataki przypisane Axemanowi rozpoczęły się w maju 1918 roku, choć niektóre źródła, takie jak książka "The Man from the Train" Billa Jamesa i Rachel McCarthy James, sugerują, że podobne morderstwa mogły mieć miejsce już wcześniej, np. w 1911 roku, w Rayne i Crowley w Luizjanie. Ofiarami były zazwyczaj osoby pochodzenia włoskiego, często właściciele małych sklepów spożywczych, co doprowadziło do spekulacji, że ataki mogły mieć podłoże ksenofobiczne lub być związane z mafijnymi porachunkami, choć brak dowodów na powiązania z mafią. Sprawca wchodził do domów w nocy, zazwyczaj przez tylne drzwi, panele w drzwiach, które wycinał lub przez otwarte okna. Używał siekiery, którą znajdował na miejscu, np. w przydomowej szopie, lub innych narzędzi, takich jak brzytwa czy nóż. Ataki koncentrowały się na ciosach w głowę, często powodując natychmiastową śmierć, choć niektóre ofiary przeżyły z okropnymi ranami. Pierwszym udokumentowanym atakiem był mord na Josephie i Catherine Maggio w nocy z 22 na 23 maja 1918 roku. Joseph, włoski imigrant i właściciel sklepu spożywczego, oraz jego żona zostali znalezieni martwi w swoim łóżku. Ich gardła zostały poderżnięte brzytwą, a głowy zmiażdżone siekierą. Sprawca wszedł do domu, wycinając panel w tylnych drzwiach, co stało się charakterystycznym elementem jego modus operandi. Na miejscu zbrodni znaleziono siekierę pokrytą krwią, a także brzytwę należącą do brata Josepha, Andrew Maggio, który początkowo był podejrzany, ale z braku dowodów oczyszczono go z zarzutów. Śledztwo nie przyniosło przełomu, a brak motywu rabunkowego (pieniądze i kosztowności zostały na miejscu) dodatkowo skomplikował sprawę. Kolejny atak miał miejsce 28 czerwca 1918 roku na Louisa Besumera i jego kochankę Harriet Lowe. Besumer, również właściciel sklepu, został zaatakowany we własnym domu siekierą, a Lowe doznała poważnych obrażeń głowy. Oboje przeżyli sam atak, choć Lowe zmarła kilka tygodni później w szpitalu po długiej walce. Przed śmiercią Lowe twierdziła, że rozpoznała napastnika, ale jej zeznania były niejasne, niespójne i nie doprowadziły do aresztowania jakiejkolwiek osoby. Besumer stał się podejrzanym, ponieważ policja znalazła u niego korespondencję w języku jidysz i rosyjskim, co w tamtym czasie wzbudzało podejrzenia o szpiegostwo. Ostatecznie został uniewinniony. Ten atak różnił się od innych, ponieważ nie było wyraźnego powiązania z włoską społecznością, ale sposób wtargnięcia i użycie siekiery pasowały do wzorca Axemana. W sierpniu 1918 roku Axeman zaatakował Mary Schneider, ciężarną kobietę, która została znaleziona przez męża z mocno pokiereszowaną głową. Udało jej się przeżyć, lecz nie była w stanie zidentyfikować napastnika. Kilka dni później, 10 sierpnia, zaatakowano Josepha Romano, starszego włoskiego fryzjera. Romano został znaleziony przez swoje siostrzenice z ranami głowy zadanymi siekierą. Obrażenia były tak rozległe i poważne, że mężczyzna zmarł dwa dni później w szpitalu. W obu przypadkach sprawca wszedł przez wycięty panel w drzwiach, a narzędzie zbrodni znaleziono na miejscu. Te ataki wywołały panikę w Nowym Orleanie, a mieszkańcy zaczęli barykadować drzwi i okna, niektórzy nawet spali z bronią. Najbardziej niesławny moment w sprawie Axemana miał miejsce 13 marca 1919 roku, kiedy w lokalnej gazecie „Times-Picayune” opublikowano list rzekomo napisany przez Axemana. List, podpisany jako „The Axeman”, napisany w dramatycznym, niemal teatralnym stylu, twierdził, że autor pochodzi „z piekła” i zapowiedział kolejny atak na 19 marca o godzinie 00:15. Axeman zagroził, że każdy dom, w którym nie usłyszy dźwięków swojego ukochanego jazzu, czeka tragiczny koniec. W efekcie tej groźby w nocy 19 marca kluby jazzowe i domy w całym Nowym Orleanie były wypełnione muzyką, a mieszkańcy organizowali imprezy, by uniknąć ataku. Tej nocy nie doszło do żadnego morderstwa, co wzmocniło legendę Axemana. Autentyczność listu pozostaje przedmiotem debat – niektórzy uważają, że mógł być żartem lub próbą podsycenia paniki, ale styl i specyficzne odniesienia do muzyki jazzowej sugerują, że mógł być autentyczny. Po liście ataki trwały. W marcu 1919 roku zaatakowano rodzinę Cortimiglia – Charlesa, Rosie i ich dwuletnią córkę Mary. Mary zmarła, a rodzice przeżyli, choć odnieśli poważne obrażenia. Rosie Cortimiglia początkowo oskarżyła sąsiadów, Iorlande i Franka Jordanów, co doprowadziło do ich aresztowania. Później wycofała zeznania, a Jordanowie zostali zwolnieni, co sugeruje, że jej oskarżenia mogły wynikać z szoku lub sąsiedzkich niesnasek. W sierpniu 1919 roku Axeman zaatakował Steve’a Bocę, który przeżył ciosy siekierą, ale nie mógł zidentyfikować napastnika. Ostatnim potwierdzonym atakiem był mord na Mike’u Pepitone w październiku 1919 roku. Pepitone, włoski drobny sklepikarz, został zabity siekierą we własnym łóżku, a jego żona widziała uciekającego napastnika, ale nie była w stanie go opisać z powodu panujących ciemności. Po ataku na Pepitone morderstwa ustały, choć w grudniu 1920 roku wdowa po Pepitone, Esther, zastrzeliła mężczyznę o imieniu Joseph Mumfre, twierdząc, że był Axemanem. Mumfre, drobny przestępca, miał rzekomo powiązania z mafią, ale nigdy nie znaleziono dowodów łączących go z morderstwami. Teorie na temat tożsamości Axemana obejmują seryjnego mordercę, który podróżował koleją (podobnie jak w przypadku Villiski), członka mafii lub nawet osobę z problemami psychicznymi. Bill James w "The Man from the Train" sugeruje, że Axeman mógł być powiązany z innymi morderstwami siekierą z lat 1911–1912, ale różnice w działaniu (np. brak zakrywania luster) czynią to powiązanie mniej prawdopodobnym. Śledztwo w sprawie Axemana było utrudnione przez chaos w dowodach, uprzedzenia wobec włoskiej społeczności i brak zaawansowanych technik kryminalistycznych. Policja badała różne tropy, w tym możliwość, że sprawcą był Joseph Mumfre lub ktoś z lokalnej mafii „Black Hand”, ale żadna hipoteza nie została potwierdzona. Ataki Axemana wywołały masową histerię w Nowym Orleanie, a legenda sprawcy została utrwalona w kulturze popularnej, w tym w muzyce jazzowej (np. utwór „The Mysterious Axman’s Jazz”) i licznych książkach. Sprawa pozostaje nierozwiązana, a Axeman jest często porównywany do Kuby Rozpruwacza ze względu na swoją nieuchwytność i zdolność do wywoływania paniki. Od tych wydarzeń minęło już ponad 100 lat, a tożsamość legendarnego mordercy prawdopodobnie na zawsze pozostanie tajemnicą.
@esem91 @baster82

@BorzyKrzys, tradycyjnie taktyk :D