Nie wiem, czy ktoś pamięta tę piosenkę. Co więcej, wyszedł do niej remaster na Euro 2024, ale jak słyszę te wszystkie nazwiska, to oprócz dzieciństwa czuć tęsknotę do dawnej piłki. Dziś już mało kto gra z pasją i luzem tamtych czasów. Piłka stała się grą strategiczną, niemal jak szachy – mniej serca, więcej kalkulacji.
Słuchając tego utworu, przypominam sobie, jak to było, gdy grało się dla frajdy, nie dla statystyk. Gdy Ronaldo czarował, Ronaldinho tańczył z piłką, a Zidane miał w sobie ten pierwiastek poezji. To był futbol, w którym czuło się emocje, nie tylko analizowało dane. Nie mówię, że dzisiejszy futbol jest zły, po prostu jest inny brakuje tej beztroski i radości z gry.