"Codziennie w innym stanie ją spotykasz
Lecz czujesz tylko dumę, gdy ktoś o nią Cię zapyta"

Kocham Polskę, kocham Polaków, po prostu nasz naród. To jak tożsamość narodowa potrafiła nas nieść w ciężkich czasach. Niestety mam wrażenie, że to zanika. Mało jest dumnych Polaków, mało jest naszej dumy narodowej. Mało jest Polski... w Polsce. Nie chodzi mi o te wojenki polityczne, te dzielenie społeczeństwa i obrzydzanie nas siebie nawzajem - chodzi mi o kultywowanie regionalności, szerzenie kultury i folkloru. Nie chce żeby wyginęły nasze gwary, nie chce żeby wyginęły nasze grupy etniczne.

Może i jestem naiwny, może i ktoś to zrozumie jako bycie zacofanym, ale ja chce Polski takiej w jakiej się wychowałem. Ze swoimi problemami, które rozwiązujemy razem jako społeczeństwo. Nie ma tak skłóconego narodu w historii jak Polska, a przynajmniej ja tak uważam - i jedyne co nas łączy to wspólny wróg, wojna lub ucisk.

Chciałbym żeby interesy i uczucia odeszły w zapomnienie, żeby Polacy znowu byli dumni a nie chylili głowę - bo tak wypada. Żeby Polak dla Polaka był rodziną, a nie jakimś gościem zza płotu.

W sumie nawet nie wiem po co to piszę, chyba tylko dlatego że tęsknie za tym żebyśmy byli wszyscy bliżej siebie. Zamiast się oddalać przez błache sprawy.