Jestem trochę jak Grinch – świat mnie nie zachwyca, a świąteczna (i nie tylko) euforia raczej mnie męczy niż raduje. Nie mam potrzeby udawać wiecznej radości ani bycia miłym „bo tak wypada”. Wolę szczerość od sztucznego uśmiechu, spokój od hałasu i autentyczność od gry pozorów.
Nie nienawidzę ludzi — po prostu mam ograniczony limit entuzjazmu i rozdysponowuję go oszczędnie ...
Jeśli już jestem miły, to dlatego, że chcę, a nie dlatego, że kalendarz, tradycja czy presja społeczna kazały mi wcisnąć tryb ho ho ho.
Krótko mówiąc: Grinch z zasadami. Bez serduszka o trzy rozmiary za małego — raczej z filtrem jakości na świat...