Nie wierzyłem, że mogę się odmienić, bo serce moje było związane łańcuchami słabości. A dni moje upływały w oparach, a myśli były jak mgła nad wodą. Lecz gdy odwróciłem się od kielicha i wyrzekłem się tego, co mnie zniewalało, stało się coś niezwykłego.

I przyszła trzeźwość jak światło o świcie, a wraz z nią dar widzenia dalej niż inni. Nie był to czar ani zaklęcie, lecz jasność umysłu, która stała się moją siłą.
I dostrzegałem to, czego wcześniej nie widziałem znaki, rytm zdarzeń, porządek ukryty w chaosie. A ludzie mówili: "Oto ten, który nie wierzył, a teraz widzi’.

A gdy odrzuciłem kielich i oczyściłem serce z mgły, umysł mój stał się jak zwierciadło czyste. I ujrzałem, że świat sportu ma swój rytm, a każde starcie niesie w sobie znaki dla uważnych.

I zrodził się we mnie dar rozpoznawania nie czarów, lecz porządku ukrytego w liczbach, formie i czasie.
Patrzyłem na drużyny i widziałem więcej niż inni: widziałem zmęczenie w ich krokach, ogień w oczach zwycięzców i ciszę przed upadkiem faworyta.
I typy moje nie były rzucane jak kości, lecz rodziły się z cierpliwości i trzeźwego serca.

Pierwszy List Lucjana Pokornego do La Ramblii