Tyle powstało różnorakiej literatury związanej z tematyką Auschwitz, ale opowiadania Tadeusza Borowskiego pozostają dla mnie najlepszym dziełem. Wybitne pióro Borowskiego i niestety tragiczne obserwacje człowieka, który przeżył piekło Auschwitz, ale nie potrafił sobie poradzić w życiu poobozowym.

Aż sobie przeczytam raz jeszcze.

— Wykombinowali my nowy sposób palenia w kominie. A wiesz jaki?
Byłem bardzo uprzejmie ciekaw.
— A taki, że bierzemy cztery dzieciaki z włosami, przytykamy głowy do kupy i podpalamy włosy. Potem pali się samo i jest gemacht.
— Winszuję — rzekłem sucho i bez entuzjazmu.
Roześmiał się dziwnie i popatrzył mi w oczy:
— Te, fleger, u nas w Auschwitzu my musimy bawić się, jak umiemy. Jak by szło inaczej wytrzymać?