Fajnie grają ci chłopcy z Islamabadu, ale prawda jest jedna i kole ona w wyłupiaste oczy ropoidalnych inwestorów z Parc des Princes - przenigdy nie wygrają oni Ligi Mistrzów z Davidem "Kanał" Luizem na środku obrony, a Thiago Mottą i Matuidim dzielącym piłki w środku pola. Za krótkie nóżki do haftu spodni, za małe stópki do krawędzi buta, za wąska grdyka do węzła krawata - i tak dalej - tym podobne. Barcelona to by ich z dniem dzisiejszym tak przećwiczyła z różnego typu trójkącików i prostopadłościanów, że według oświeconych zasad "foot-political correctness" pół tygodnia należałoby trąbić o "barbarzyństwie, moralnym dnie i czystej chamówie". A Chelsea - cóż, kryzys gołym okiem widoczny trawi ich niemiłosiernie, pustka ideologiczna w ataku jest wszechobecna, szaruga indywidualnych umiejętności każdym nieomal zagraniem udowadniana. Na koniec, pomimo krytyk z katalońskiego szczytu zaobserwowanych: poważne to było widowisko, pełne kontentu w dobrze zarysowanym konspekcie.