Nie jest to mój tekst, ale bardzo mi się podoba. Sprawa tyczy się niby upokarzania rywala orze naszych chłopaków - Myślę, że w sporcie dylematu postawionego przez Darka w tytule do wpisu nie ma, a przynajmniej być nie powinno. To w krystalicznej postaci problem dla psychiatrów...
Niestety w życiu jest mnóstwo krasnoludków, którzy mają pretensję do wyższych, że zamiast chodzić na czworakach, albo przygięci, to nie dość, że chodzą wyprostowani, to jeszcze czasami stają na palcach. Wstydem staje się bycie bardziej pracowitym, lepszym w jakiejś dziedzinie, mądrzejszym... Sukces staje się śmiertelną obrazą. To w krystalicznej postaci bolszewicka urawniłowka.
Gdyby urządzić piłkę zgodnie z zasadami, którymi kierują się różnej maści kurduple niedługo zakazana zostanie tiki-taka, bo to przecież styl gry żywcem przeniesiony z gry w wariata - to, że wymaga niesamowitego panowania nad piłką, szybkości, orientacji przestrzennej wypracowanych na tysiącach treningów... - nieudacznicy nie widzą. Wprowadzony zostanie limit celnych strzałów, bo wysoka skuteczność też obraża innych, którym wydaje się, że są napastnikami, a dla bramkarzy wprowadzony zostanie zakaz obrony strzałów np. 9 na 10, bo to obraża tych, którzy wpuszczają wszystko co leci w kierunku bramki. Skuteczny drybling i wyprzedzanie rywala będzie karane dożywotnią dyskwalifikacją.
Można zrozumieć frustrację przedszkolaka, który namawia ojca do kiwki, a następnie czuje się śmiertelnie obrażony, że nie może ojca okiwać. Ale przenosić ją do profesjonalnej piłki? Może dlatego o upokorzeniu, albo wyjątkowo rzadko, mówią sami piłkarze, tylko ci, którym się wydaje, że na rywalizacji sportowej się znają.