Wielkie nadzieje pokładam w tym, że alchemicznym sprytem wykaże się Lucho i przesunie naszego Homunkulusa na prawe skrzydło. Niestety, ale w środku pola jest zaklajstrowany, a przez to zespół traci swój motor napędowy. Oczywiście, istotne jest, aby w takim układzie Andrzej wziął na siebie kreację. Jeśli takowa roszada by zatrybiła, to na owoce nie trzeba byłoby wcale zbyt długo czekać. I rzecz jasna, nasi posmutniali pupile winni grać z takim przytupem i wolą walki, jakby wciągnęli ścieżkę amfetaminy o długości Wielkiego Muru Chińskiego. Stać ich na zwycięstwo, to nie podlega najmniejszej dyskusji. Szpadle w dłonie i wychodzimy z dołka!