To jest wręcz nieprawdopodobne, jak wpływ lubienia trenera wpływa na ocenę "piękna futbolu" i "geniuszu taktycznego".
Z jednej strony Simeone - ubóstwiany tutaj przez większość, zostaje wywindowany do miana "najlepszego trenera na świecie" - z drugiej - Jose Mourinho - nienawidzony za swoje kontrowersyjne wypowiedzi staje się "zabójcą", trenerem, którego drużyny nie grają (dla innych grają - najnudniejszy, najgorszy futbol świata).

Boiskowe sztuczki te same - nieczysta gra, chamstwo zawodników, taktyczny autobus... Simeone genialny strateg, Mourinho "brzydki styl".