Koniec poważnych meczów w tym roku, więc przy normalnych okolicznościach wyścig o Złotą Piłkę powinien zostać skończony lub poddany lekkiej modyfikacji w zależności od tego, co wydarzy się na jesieni. Ale lekkiej, bez gwałtownych zmian i kreowania nowych bohaterów. Ci co mieli się pokazać, są najlepsi, już się pokazali, kiedy trwała walka o najważniejsze trofea w sezonie.

Zdaję sobie sprawę, że w trójce zwwodników, którzy pojadą na galę w Zurychu z nadzieją na odebranie głównej nagrody znajdzie się Lionel Messi, Crisitano Ronaldo i Griezmann/Suarez/Neymar, ale bohater prawdziwie zasługujący na miano najlepszego zawodnika roku 2016 nazywa się inaczej. Chodzi mi rzecz jasna o Arturo Vidala - triumfatora Copa America, Bundesligi i Pucharu Niemiec, a także pólfinaliste Ligi Mistrzów, który w pamiętnym, heroicznym boju z Atletico wypadł zdecydowanie najlepiej ze wszystkich podopiecznych Guardioli. Ponadto - grał świetnie w Bundeslidze, należał do czołówki zawodników, a w finale turnieju reprezentacyjnego całkowicie zneutralizował jednego z lepszych piłkarzy w historii. Na przestrzeni całych rozgrywek również zaprezentował się świetnie. Powiecie, że strzelił mało bramek, dużo mniej niż napastnicy? To slaby argument. Tytuł najlepszego piłkarza roku powinno się zgarniać za równą grę w przekroju całych spotkań, a nie za dostawienie nogi tudzież głowy w odpowiednim momencie.