Denis Suarez jutro powraca do Celty. W wywiadzie wspomina początki gry w piłkę oraz debiut w Segunda B w wieku 14 lat.

Denis:
"Zaczynałem grać w wieku 3-4 lat. Moja mama prowadziła salon fryzjerski, a ja odbijałem piłkę tuż przed budynkiem, niszcząc jej rośliny. Któregoś dnia jeden z panów, który przychodził się tam strzyc zasugerował jej żeby zapisała mnie do jakiejś drużyny. Uznała to za dobry pomysł, bo przynajmniej nie będę niszczył jej roślin (śmiech). W Salceda de Caselas nie było szkółek piłkarskich dla takich maluchów, więc padła propozycja Porrino, gdzie też nie brali dzieciaków w tak młodym wieku, ale mimo to zacząłem trenować z 6 i 7 latkami. Byłem najmniejszy i ustawiali mnie na prawej obronie... (śmiech). Początki były dla mnie trudne. Ojciec pracował cały dzień, a mama musiała być w salonie. "Państwo tu zaczekają chwilkę, bo muszę zawieźć Denisa do Porrino". Ludzie musieli sami czekać pół godziny w salonie na powrót mojej mamy. W prebenjamin grałem na boku obrony, później w środku, jako defensywny pomocnik, coraz wyżej, w pomocy, a nawet na skrzydle ataku. W kategorii benjamin trenował mnie Toni Ortero, który teraz będzie pracował w Barcy: ustawiał mnie na "6", "8" i w końcu na "10. Kiedy Toni odszedł z Celty, zabrał mnie ze sobą i zostałem tam do kategorii juvenilu. W Celcie B zadebiutowałem w wieku 14 czy 15 lat, w Segunda B w meczu a Alaves. Byłem malutki, a trener ustawił mnie na lewym skrzydle. Na dzień dobry boczny obrońca rywali, na oko miał 30-32 lata, podszedł do mnie i powiedział: "Jeśli pojawisz się w mojej strefie, to połamię ci nogi". Wyobraź sobie, debiut w Segunda B, nie masz nawet 15 lat i słyszysz coś takiego. Byłem obsrany (śmiech). W Segunda B gra się o życie. Nie tylko o pieniądze, ale o życie. A ja pośród nich nigdy nie grałem z aż o tyle starszymi, ale to też krzepi i dzięki temu się dojrzewa. Marzyłem o awansie do pierwszej drużyny Celty, jestem temu klubowi bardzo wdzięczny, chociaż niewiele tam pograłem".
@creus_fcb