Pamiętam rewanż z Bayernem. Od samego początku mnóstwo adrenaliny. Praktycznie przy każdej akcji wystrzelałem z fotela, rzucając przecinkami, krzycząc i nakręcając się coraz bardziej. Wtedy moje serce zdołało przekonać głowę, że jest szansa i że może się udać. Dziś tak nie jest. Pomimo świadomości, że odrobienie strat jest niemożliwe, znowu będę rzucał przecinkami, krzyczał i po każdej akcji widział piłkę w bramce Trappa. Nie potrafię wytłumaczyć dlaczego, ale wydaje mi się, że nie tylko ja tak mam :)