Gdy już euforia powoli opada, gdy już zaczynamy myśleć o niedzielnym meczu z Deportivo pokuszę się o parę słów podsumowania.
Obejrzałem ten mecz dwa razy - raz na żywo, drugi raz, już na spokojnie. To co mnie zaskoczyło - ustawienie Barcy - graliśmy tak wysoko, linia obrony przesunięta była - 10-15 metrów wyżej niż zwykle. Zresztą, jak każda formacja. Spowodowało to, że wcale więcej nie biegaliśmy, po prostu zakładaliśmy wyżej pressing. Bomba, świetne choć ryzykowne rozwiązanie. Na uwagę zasługuje świetny występ Busiego - potwierdza się stare porzekadło, które mówi - jak Busquets gra świetnie, to cała drużna gra dobrze.
Ale na osobny akapit zasługuje pewien Pan z Brazylii - Neymar. On był przedwczoraj liderem, on na swoich barkach wciągnął naszą drużynę do ćwierćfinału. Lewe skrzydło Barcy było nieustannym zagrożeniem dla PSG, Ney pojawiał się ciągle, był zmorą. Ale warty jest też aspekt mentalny - ten rzut wolny, który przywrócił nadzieję. Gdzieś, gdy cała drużyna była zrezygnowana wykrzesał on z siebie motywację by wykonać ten stały fragment gry jak najlepiej. Dał sygnał, że nie wszystko stracone. Dobrze, że Leo oddał mu tego karnego, on zasługiwał na to po prostu. I ta asysta na koniec, powiem szczerze - granie takiej piłki, pod taka presją, swoją gorszą nogą - to jest maestria. To jest wejście Neymara na inny poziom, przede wszystkim mentalny.
Myślę, że swoje odegrała atmosfera na Camp Nou. Czegoś takiego jeszcze nie słyszałem na naszym stadionie. To co się działo od pierwszej minuty - magia. To fani, cała ta otoczka "remontady" poniosła naszych kopaczy do tego historycznego wyniku.