".... a po tym jak Ramos ochoczo wystrugał kolejną czerwoną kartkę do swego lśniącego dorobku, a Real Madryt jak buchająca ekspresją węgla, rozpędzona starodawna lokomotywa wbił bramkę na remis Barcelonie, dało się zewsząd słyszeć głosy nie tylko oburzenia, lecz rzucane na prawo i lewo straszne przez niby zwolenników kalumnie pod adresem katalońskich wojowników. Bo jak to, a czemu, w takiej przewadze dali się zepchnąć i przełamać swe szyki? Lecz ten, który nierzadko w swe nogi bierze decydująca rolę, postanowił. Oto szlakiem meczu z paryską ekipą (gdy Sergi Roberto był przyczynkiem do mikro-trzęsienia ziemi), podadzą mi piłkę, a ja zamknę usta rozbestwionej i egzaltującej się remisem białej hołocie. Toć mnie wyzywali, toż i krwawiłem. A tutaj patrz, panie madrycki, i pani madrycka, strzelam Wam bramkę na 2:3. Sen się kończy. Już niby miało być wszystko przegrane, a trwać błogo pozostanie. Nie Wam splendory, nie Wam przedwczesny tytuł. Choć każdy z barcelońskiej braci niemal równo zawinił na europejskim froncie, to dzisiaj swoim kochanym kibicom porządny oddech nadziei dajemy. I liga nierozstrzygnięta. I fanfary Królewskim nie zabrzmią. Czekać i wierzyć trzeba. Tak każdy kibic winien do końca za nas swe modły składać, a resztą my się już po piłkarsku zajmiemy..."

Z kronik Galla Katalończyka