Pożegnalne przemówienie Tottiego:

''No to jesteśmy. Nadeszła ta chwila. Słyszycie mnie w ogóle? Czuję się jak na jakimś koncercie. Niestety, nadszedł moment, którego nigdy nie chciałem doświadczyć. W ostatnich dniach czytałem mnóstwo rzeczy na swój temat: pięknych, poruszających słów. Dużo płakałem, praktycznie każdego dnia. Ponieważ nie da się zapomnieć 25 lat, które spędziłem z Wami, stojącymi za moimi plecami i wspierającymi mnie w dobrych i złych chwilach. I właśnie za to chciałbym Wam wszystkim podziękować, mimo iż ciężko jest mi teraz w ogóle mówić. Wiecie, że ja nie mówię zbyt dużo, za to naprawdę sporo myślę. Ale w ostatnich dniach rozmawiałem mnóstwo z moją żoną o latach, które spędziłem w tej koszulce, jedynej w swoim rodzaju koszulce. Napisałem też do Was list. Mam nadzieję, że będę w stanie go Wam odczytać. Jeśli mi się nie uda, zrobi to moja córka Chanel, ona to uwielbia. Ok, no to zaczynam, zanim zrobi się zbyt późno. Pewnie jesteście głodni, nastała już pora kolacji: "Dziękuję Ci, Rzymie. Dziękuję mamie i tacie, mojemu bratu, wszystkim bliskim oraz przyjaciołom. Dziękuję mojej żonie i trójce dzieci. Chciałem zacząć od końca, od pożegnań, ponieważ nie wiem, czy będę w stanie dotrzeć do tego momentu... To niemożliwe podsumować 28 lat w kilku zdaniach. Chciałbym zrobić to za pomocą piosenki albo poematu, ale nie potrafię ich napisać. Przez wiele lat starałem się wyrażać siebie poprzez moje stopy, które ułatwiały mi życie od najmłodszych lat. A jeśli już mówimy o dzieciństwie, to wiecie, jaki był mój ulubiony sport? Oczywiście piłka nożna! I jest nim do dziś. W pewnym momencie życia dorastasz, tak mi powiedziano, to jest chwila, o której decyduje czas. Cholerny czas. Wracając do 17 czerwca 2001 roku, wtedy wszyscy marzyliśmy o tym, aby czas płynął szybciej. Nie mogliśmy doczekać się końcowego gwizdka. Wciąż mam ciarki, kiedy wracam do tamtego momentu. Dziś jednak czas przyszedł po mnie, puknął mnie w ramię i powiedział: "Trzeba dorosnąć. Od jutra będziesz dorosły. Zdejmij te spodenki i buty, bo od dzisiaj, jesteś mężczyzną. Nie będziesz dłużej cieszyć się zapachem murawy, promieniami słońca na twojej twarzy, gdy biegniesz na bramkę rywali, adrenaliną buzującą w żyłach i radością celebracji". W ciągu ostatnich miesięcy pytałem siebie, dlaczego wybudzam się z tego snu. Wyobraź sobie, że jesteś dzieckiem, które ma piękny sen... I twoja mama budzi cię, żebyś poszedł do szkoły. Chcesz dalej śnić, wrócić do tego snu, ale nie potrafisz. Tym razem to nie jest sen, ale rzeczywistość. A ja nie mogę już
dłużej zapadać w ten sen. Chcę zadedykować mój list wam wszystkim - dzieciom, które mnie wspierały. Tym, którzy kiedyś byli dziećmi, a dziś są rodzicami. Tym, którzy teraz są dziećmi i być może krzyczeli "Tottigol". Mam nadzieję, że dla was moja kariera będzie bajką, którą wam będzie również dane przeżyć. To już naprawdę koniec. Zdejmuję tę koszulkę ostatni raz. Złożę ją, mimo że nie jestem gotowy powiedzieć "wystarczy" i prawdopodobnie nigdy nie będę. Wybaczcie, że nie udzielam wywiadów i nie wyjaśniam moich myśli, ale to nie jest łatwe. Boję się. To nie jest ten sam strach, który czujesz, gdy stajesz przed bramkarzem, żeby wykonać rzut karny. Tym razem nie mogę zobaczyć przeszłości przez oczka siatki. Pozwólcie mi się obawiać. Z waszym wsparciem będę w stanie przewrócić
stronę i zacząć nową przygodę. Teraz jest czas na podziękowania dla
kolegów z drużyny, trenerów, dyrektorów, prezydentów i
wszystkich, z którymi pracowałem przez te lata. Dziękuję kibicom z Curva Sud, którzy są światłem dla wszystkich Rzymian i Romanistów. Urodzić się Rzymianinem i Romanistą to przywilej. Bycie kapitanem tej drużyny to zaszczyt. Jesteście - i zawsze będziecie - moim życiem. Nie będę już więcej zabawiał was swoimi nogami, ale moje serce zawsze będzie z wami. Teraz, zejdę po schodach i wejdę do szatni, która powitała mnie jako dziecko i żegna mnie jako mężczyznę. Jestem dumny i szczęśliwy z tych 28 lat pełnych miłości. Kocham was.''