Dziś Armenia-Polska. W mediach pompowanie balonika, a piłkarze naszej reprezentacji rozluźnieni jakby u siebie grali z San Marino. Patrząc na grę naszej ekipy w ostatnich spotkaniach nie jestem tak optymistyczny jak Szczęsny czy reszta. Armenia może nie ma tak znanych piłkarzy jak Polska (nie licząc Mkhitaryana), ale czy to będzie się liczyć? Wynik ich meczu z Danią wcale nie pokazuje tego co działo się w trakcie spotkania (tak, oglądałem ten mecz). Ormianie tracili naprawdę głupie bramki po wrzutkach, a swoich o wiele lepszych albo nie potrafili wykorzystać albo nie mieli tej odrobiny potrzebnego szczęścia. Wygraliśmy z nimi z ogromnym trudem na Narodowym, a mimo godziny gry w przewadze mogliśmy ten mecz przegrać w końcówce. Myślałem, że zimnym prysznicem dla kadry była utrata punktów z Kazachstanem przy prowadzeniu do przerwy 2-0. Sądziłem, że sromotne lanie z Danią obnażające nasze słabości będzie sprowadzeniem na Ziemię, ale widocznie się myliłem. Nasi kopacze nadal mają o sobie mniemanie mistrzów świata i okolic. Może to miejsce w rankingu FIFA błędnie daje przekonanie o wielkości tej reprezentacji?
Mamy świetnego trenera, który z kilku gwiazd i przeciętnych zawodników wyciągnął maksymalny wynik na Euro za pomocy skutecznej taktyki i doskonałej boiskowej dyscypliny. Teraz nadszedł czas żeby znów dać z siebie maksimum, a nasi reprezentanci się zachowują jakby w ich głowach było "jesteśmy wielcy i żadna Armenia nam nie podskoczy". Mam przeczucie, że dziś mogą dostać kolejną lekcję pokory i oby nie była to taka po której będziemy drżeć o miejsce na Mundialu w Rosji.