Wczoraj zmarł mój dziadek w wieku 87 lat.

Od 5 lat w wyniku wylewu przykuty do łóżka, nogi strasznie chude, dłonie powykręcane od skurczów. 24.11 drugi wylew i 8 dni nieprzytomny w szpitalu.

Dopiero teraz zdaję sobie sprawę, że był to członek rodziny, którego najbardziej lubiłem, i chyba jedyny, z którym się nigdy nie kłóciłem, a jego specyficzne poczucie humoru nie raz i nie dwa poprawiało mi nastrój.

Pamiętam w styczniu, jak ludzie się cieszyli, że 2016 się skończył. W futbolu pomimo dubletu wielu czuło niedosyt, odeszli Johann Cruyf i Manel Vich, a na ulicach Europy co chwila zamachy. A ja się teraz zastanawiam, czy 2017 nie był jeszcze gorszy: w futbolu jeszcze gorzej, w Europie coraz niebezpieczniej, w lipcu nie udało mi się zobaczyć Donalda Trumpa (na czym mi cholernie zależało), rozstanie z najpiękniejszą laską na świecie, a kiedy myślałem, że już nic gorszego w tym roku się nie wydarzy to oczywiście stało się to. Z jednej strony czuję bardzo duży smutek, mimo 20-stu lat na karku ciągle jeszcze mi się oczy pocą, a z drugiej cieszę się, że dziadek nie musi już się męczyć w tym spierdolonym świecie. Jeszcze jak sobie przypomnę, jak ostatni raz go widziałem, ostatni uścisk dłoni, ostatnie spojrzenie na dziadka leżącego w łóżku, to takie dziwne uczucie się pojawia, sam nie wiem, czy dobre czy złe, nie potrafię tego określić.

Ludzie, nawet jeżeli wstydzicie się używać takich sformułowań jak 'Kocham Cię' kobiecie, chłopakowi, rodzicowi czy dziecku to weźcie na przykład zaproponujcie temu komuś wspólne rozwiązywanie krzyżówek albo coś w tym stylu. Z pewnością będzie miło takiej osobie, że razem spędzicie wspólnie czas. Trzymajcie się.

Visca el Barca!