Teraz łatwo jest wskazywać winnych, ale ja wskazywałem ich już wcześniej, przy dobrych wynikach. Tym się bronię niejako. W ostatnich latach pojawiła się pewna tendencja do wybielania zawodników. Dzisiaj każdy już ma dostęp do statystyk, więc forumowe wygi uwielbiają wchodzić na whoscored i przytaczać % skuteczności podań itp. Co z tego, że dany zawodnik nie daje nic w grze do przodu? Nie traci piłek? No nie traci, więc wszystko gra. Niską ilość odbiorów argumentują ustawianiem się (:D). O! Albo w ostateczności pytają - "skoro gra tak często, to znaczy, że trener mu ufa. Widzi go na treningach, a ty nie."

A potem przychodzą takie mecze i człowiek sobie myśli - ustawienie zawiodło? Może zły dzień? Ale rok temu też tak było. I dwa lata temu. Co jest kurka nie tak?

Do kogo się odnosiłem? Do Rakiticia. Pomocnik bardzo waleczny, ale w żaden sposób niezbędny Barcelonie. Nie daje NIC w grze do przodu, a właśnie w takich meczach, gdzie przeciwnik dominuje, potrzeba nam kreacji, a nie oddawania piłek do Umtitiego. Iniesta złapał zadyszkę, zresztą nie imponuje już od kilku dobrych lat, więc nasza pomoc siadła. Wbili wam do głowy, że potrzebujemy w środku sztywnego, silnego pomocnika, a wy to kupiliście. Nie chcę pochylać się nad Chorwatem, bo - in extenso - bardzo go cenię. Spójrzmy więc na Valverde. Zajechał piłkarzy, strzelał focha na Denisa, Paco, a nagle rzucił ich na głęboką wodę w 85 minucie (ich, czytaj Paco). Ma to sens? Przypomnijcie sobie ile spotkań ratował nam Messi, często po sfg. Przypomnijcie sobie indolencję strzelecką Suareza, którą musiał niwelować Paulinho. Mieliśmy tonę szczęścia, a nawet przy takim losie potrafili zniweczyć wysiłek całego sezonu i upokorzyć siebie, a także nas - kibiców. Szkoda, naprawdę szkoda. Przecież aż oczy bolą od tej gry Barcy. Zerowa kreatywność, małe zaangażowanie, brak magii. Naprawdę, z sezonu na sezon jest coraz gorzej. Będziemy płakać rzewnymi łzami, gdy Leo zawiesi buty na kołku.

I właśnie o to chodziło nam - obrońcom stylu. Wiecie dlaczego? Bo my wiedzieliśmy, że wyniki są czasowe. A im dłużej będziemy uciekać od naszego stylu i tworzyć jakąś jego karykaturę, tym dłużej będziemy do niego wracać. Wyniki są niczym przy fatalnej, bezjajecznej grze. Fajnie sobie powygrywać ligę krajową, ale w przypadku ewentualnego triumfu Realu (3x z rzędu), odstawią nas na bok, a historia uwieczni ich jako bohaterów.

Pisałem swego czasu o obrazku, który pozlepiał Valverde i powiesił na ścianie. Dzisiaj ten obrazek spadł i rozbił się na drobne kawałki.

ps/ Miałem nie wracać, konto wyciszone, ale frustracja kierowała moją ręką i wcisnąłem czerwony guziczek. Krótkie odniesienie do dzisiejszego blamażu.