Trochę się czuję, jak taki pies, kopany przez swojego pana. Co roku Barcelona nie daje z siebie wszystkiego w lidze mistrzów, a ja i tak powracam z nadzieją, że będzie lepiej. Chwilę poskamlę, ale koniec końców moje serce należy do tego klubu i wszystko mu wybaczam.

W sumie to śmieszne. Te wszystkie kluby mają nas wszystkich gdzieś. Liczą się tylko pieniądze, bo to teraz biznes, nawet w śmiesznej Ekstraklasie. Mimo wszystko człowiek jakoś się utożsamia i czuje wstyd razem z zawodnikami, razem z nimi odnosi sukcesy i razem z nimi smuci się z porażek. Mam tylko wrażenie, że niektórzy z nas bardziej to przeżywają niż zawodnicy.

To nie tylko piłka nożna. Utożsamiłem się z Barceloną już tak bardzo, że niezależnie od wyników będę oglądał każdy mecz, choćby była to najmniej widowiskowa piłka świata. Jednak mając w pamięci czasy Ronaldinho, Barcę Guardioli... Człowiekowi robi się po prostu smutno. Mam gdzieś czy to wygra Real, czy co innego. Ja, najzwyczajniej w świecie, tęsknię za Barceloną w finale, a nawet w tym półfinale.

PS. Chyba postawię na zwycięstwo w LM przez Real. To układ win/win :)