Wziąłem w obronę Luisa Suareza, to jeszcze przed snem postaram się coś w miarę sensownego napisać o Dembele. Młokos w sezonie 15/16 w lidze francuskiej zdobył 12 bramek i zaliczył 5 asyst. Już wtedy interesowała się nim Barcelona, ale wolał wybrać BVB, żeby móc się spokojnie rozwijać. W Niemczech szybko zaadaptował się do nowych realiów i eksplodował formą, bo w samej Bundeslidze odnotował 6 bramek i 13 asyst, a łącznie we wszystkich rozgrywkach wykręcił 10 bramek i 21 asyst. Wiadomo że statystyki nie są wyrocznią i nie mogą w pełni oddać obrazu gry danego zawodnika, szczególnie jeśli jego głównym zadaniem nie jest zdobywanie goli. Najlepszą recenzją umiejętności Francuza i jego wpływu na grę drużyny były skrajne emocje, jakie towarzyszyły kibicom Borussii po transferze. Powiedzieć, że byli sfrustrowani i źli, to tak jakby nic nie powiedzieć. Wiadomo też, iż smarkacz okazał się wobec klubu z Dortmundu bezczelny i postawił na swoim, ale ja nie o tym chciałem napisać (podobnie było w Stade Rennais).

Dobra, FC Barcelona wykłada potężną kwotę i Dembele po raz trzeci w ciągu trzech lat zmienia nie tylko klub, ale i ligę. Przed nim staje największe do tej pory w karierze wyzwanie - sprostanie pokładanym nadziejom, zastąpienie Neymara i przystosowanie się do taktyki zespołu, która jak wiemy niejednego już powaliła na kolana. Na początku nowej drogi Ousmane zostaje powoli wtłaczany w tryby drużyny, dostaje po kilkanaście minut na pokazanie swych umiejętności na placu gry. I nagle, bach! Kontuzja, wypada na kilka miesięcy. Jeszcze nie zdążył na dobre się zapoznać z panującymi w Barcelonie obyczajami, jeszcze nawet nie dane mu było rozwinąć skrzydeł, a te już zostały podcięte przez okrutny los. Dembele z pozycji wygodnego fotela ogląda zmagania kolegów, przechodzi okres rehabilitacji, wraca na murawę, Valverde w czterech meczach dozuje jego czasem gry i nagle bach! Znowu kontuzja. Tym razem krótsza, ale jednak wypada na parę tygodni i cały proces adaptacji trzeba zaczynać niemal od nowa. Trener bogatszy o te doświadczenia, chucha i dmucha na Francuza, starając się ostrożnie rozdawać mu minuty. Chyba wszyscy pamiętają, z jakimi obawami się zmagaliśmy, tutaj, na La Rambli? Na całe szczęście im dalej w las, tym Dembele dostawał coraz więcej szans na grę, a jego forma zwyżkowała, by pod koniec sezonu kibice otrzymali obiecujący obraz przyszłości. Krótko i na temat - Ousmane musi zostać w klubie.

A teraz kilka uwag odnośnie taktyki i ustawienia. W systemie "4-4-2" rola Francuza była dość problematyczna. Ernesto postawił na pragmatyzm i przywrócenie dyscypliny w formacji obronnej. Wiązało się to z tym, że typowi skrzydłowi musieli przykładać dużo więcej uwagi do zadań defensywnych, niż to miało miejsce we wcześniejszych sezonach. A w kryciu, ustawianiu się i asekuracji partnerów Dembele nie należy do orłów, bo po prostu nie miał w tym doświadczenia z poprzednich klubów. Innymi słowy, nie mógł w pełni zaprezentować swoich umiejętności i walorów ofensywnych, a to głównie na nich bazuje. Jeśli w następnym sezonie Valverde postanowi przestawić się na umowne "4-3-3", to na barkach Francuza będą spoczywać zupełnie inne boiskowe funkcje. I dopiero wtedy będziemy mogli z całą pewnością stwierdzić, ile jest w stanie FC Barcelonie zaoferować nasza wschodząca gwiazda. Widzę w nim olbrzymi potencjał, widzę w nim nieszablonowego piłkarza, widzę w nim zawodnika, który swoją grą przywraca pamięć o wielkiej ofensywnej sile drużyny i wprowadza na Camp Nou szybkość, nieprzewidywalność, technikę, słowem - magię i radość. A tego chyba nam wszystkim w ostatnim czasie brakowało.