Ktoś napisał tu, że zastanawiał się, jak to kobiety mogą płakać na filmach romantycznych. Problem w tym, że my płaczemy, jak w teatrze. Kończy się historia wręcz romantyczna, w literackim tego słowa znaczeniu. Odchodzi reżyser najlepszego teatru, jaki dane mi było w życiu oglądać. Andres wybudował wielką scenę, w monumentalnym budynku, jakim jest Camp Nou. Jej wielkość nie znaczyła jednak toporności i pewnego rodzaju ciężaru. Wręcz przeciwnie, była pełna delikatności, pełna "polotu". Można powiedzieć, że to piłkarski balet. Na tej scenie odgrywały się najpiękniejsze przedstawienia, a zamiast słów grały podania, dryblingi z epizodycznymi udziałami strzałów. Mówi się, że geniusze rodzą się raz na 100 lat, ale Iniesta jest nie do podrobienia, nie do zastąpienia. Jest po prostu wieczny. Żywa legenda, tylko tyle można powiedzieć. Cieszę się, że mogłem patrzeć na jego kunszt piłkarski, a Ci, którzy nie widzieli Go w akcji, mogą z miejsca żałować. Dziękuję, z całego serca