Thiago, młodziusieńki Dembele - wariacik, szybkonogi Coutinho i - być może - napływ młodzieży z Ajaksu w niedalekiej przyszłości. Wygląda to na przemyślaną politykę, ale znając nasz kochany zarząd może być też w tym wiele przypadku. Wreszcie po kilku latach ktoś pojął, że nie potrzebujemy silnorękich w środku, a finezyjnych fistaszków.

I proszę mi tutaj nie strzelać sylogizmami w oparciu o pozycje zawodników. Eriksen jest pociesznym i niezwykle utalentowanym chłopakiem, ale daleko mu do rasowego rozgrywającego. Kto oglądał Totki, ten to wie, a kto nie - ten nie. 13 asyst w tym sezonie robi wrażenie, ale u nas taki Suarez zanotował o pięć więcej, gdzie przez większość czasu odprawiał Funanę nad piłką. Oczywiście Duńczyk jest świetnym midfielderem, dobrze czyta grę i lubi schodzić do środka, jednak mamy Coutinho, a na taki luksus, jakim jest niewątpliwie Eriksen w roli rezerwowego, pozwolić sobie zwyczajnie nie możemy. Także jedynym racjonalnym rozwiązaniem jest syn marnotrawny - Thiagitto.

Verratti byłby lepszą opcją, lecz jego transfer jest raczej niemożliwy.

I chociaż potrzeba rozgrywającego jest silna i koniecznie należy ją zaspokoić, to nie myślcie sobie, że pchła zaprzestanie cofać się w okolice środka i rozgrywać piłkę. Myślę, że stworzyliście mylny obraz, w którym Leoś jest męczennikiem dźwigającym na swoich barkach rozgrywanie, podczas gdy jego styl wynika z jego preferencji. On zwyczajnie lubi być stale pod grą i nie zmieni tego utalentowany zawodnik za plecami. Może to zmniejszyć częstotliwość wypadów Messiego, ale wątpię, by było to zauważalne.