Odniosę się do polskiego dziennikarstwa, a konkretniej załogi Przeglądu Sportowego. Dmuchali biało-czerwony balon od ponad pół roku, albo i jeszcze więcej. I urósł do niebotycznych rozmiarów. Mlaskali i cmokali bez końca, aż po policzkach im spływał cukier. Na redakcyjnej półce honorowe miejsce zajmowało pudełeczko z wazeliną. Już u świętego Piotra załatwiali przepustki, aby żywcem do nieba wziąć reprezentantów i sztab szkoleniowy. Nawałka - santo subito, kurna. Przyjemna i łatwa, choć egzotyczna grupa. Nadszedł egzamin dojrzałości, o którym tak czule skrobał redaktor Rudzki. Nie zdała go drużyna narodowa, nie zdał go naczelny pismak PS. Tak ich kochali, że teraz postanowili z całych sił nienawidzić. Nie wiem, jakim cudem wczorajsza okładka poszła do druku. To jest kompromitacja rodzimego dziennikarstwa. Legendarna gazeta sportowa sięgnęła poziomu Faktu. Uprawia się w kraju publicystyczne ADHD. Na maksa wielbi i na maksa opluwa, zależnie od emocji, jakie targają słowotwórczym organizmem. Ktoś powinien polecieć ze stołka. Z hukiem. Jak ten przekłuty balon, z namaszczeniem przez powyżej wymienionych pompowany.