Kapitana biało-czerwonych nie było łatwo namówić na tę rozmowę. Trudną, bo to żadna przyjemność rozmawiać o upadku, porażce, krytyce, hejcie, smutku, przygnębieniu, problemach reprezentacji... Ostatecznie się udało. Lewandowski sam poczuł, że taka spowiedź jest mu potrzebna. Z napastnikiem spotkaliśmy się w Warszawie. Przemysławowi Rudzkiemu i Tomaszowi Włodarczykowi napastnik poświęcił ponad dwie godziny.

PRZEMYSŁAW RUDZKI, TOMASZ WŁODARCZYK: Oglądałeś mundial po odpadnięciu Polski?

ROBERT LEWANDOWSKI: Pierwszy mecz, jaki obejrzałem to półfinał Anglia - Chorwacja, leciał akurat w restauracji, gdzie jadłem. Wcześniej nie byłem w stanie. Nie umiałem włączyć telewizora i patrzeć jak inni grają. Za trudne.

Po blamażu w mistrzostwach świata w Polsce wybuchła histeria. Odnosimy wrażenie, że nastąpił syndrom gwałtownego odstawienia euforii. Rozpieściliście nas kilkuletnimi bardzo dobrymi występami, a tu nagle coś takiego. Jak boli upadek z samego szczytu?

Bardzo. Mocno to wszyscy przeżyliśmy. My piłkarze najbardziej, bo byliśmy w środku – graliśmy, byliśmy odpowiedzialni za wynik, a nie sprostaliśmy zadaniu i oczekiwaniom kibiców. Poświęciliśmy się w stu procentach, a na końcu nie dało to oczekiwanego rezultatu. Wtedy zawsze pojawia się pytanie: dlaczego? To bardzo boli. Osobiście jestem, tak po ludzku, zawiedziony i siedzi to we mnie do dziś. Jeszcze tego nie przetrawiłem. Jestem tylko człowiekiem, nie maszyną. Popełniam błędy. Mam wielkie ambicje, a tu dostałem po głowie. Rzeczywistość okazała się zupełnie inna od moich marzeń. Mundial trwał dalej, a my byliśmy poza nim. Serce bolało.

CAŁY, 4-STRONICOWY WYWIAD WE WTORKOWYM „PRZEGLĄDZIE SPORTOWYM”.