Kto nie kochał gry Ronaldinho Gaucho, ten nie kochał piłki. Poniżej wspaniałe wspomnienia dotyczące Brazylijczyka. Ja np pokochałem ten klub i całą piłkę dzięki temu gościowi..



Kevin Prince Boateng:

Ronaldinho zawsze się śmiał. Zawsze! Gdy byłeś smutny, podchodził do Ciebie, łaskotał, wygłupiał się i zmuszał do śmiechu. Co to był za gość! Schodził z boiska poobijany, śmiał się. Łapał kontuzję, śmiał się. Wygrywał? Cieszył się. Przegrywał? To samo. W wieku 32 czy 33 lat nie miał już pasji do trenowania. Wygasł w nim ogień. Wciąż jednak posiadał niesłychane umiejętności. Niby chciał pokazać wszystkim, że technicznie znajduje się na innej planecie, ale nie popierał tego ciężką pracą. Lenił się. Zapytałem go kiedyś:

- Ronnie, ile masz kasy?
- Nie wiem, miałem cel. Zarobić 100 mln euro. Później przestałem już liczyć. Widzisz, nie chce mi się. Nie chcę słuchać tego tresowania: biegnij w lewo, biegnij w prawo. Wróć. To już nie dla mnie.

Co jakiś czas brał się jednak za siebie. Widać było, że otoczenie go motywuje. Ale szybko gasł. Potrafił nas zachwycać, robił niesamowite rzeczy na boisku, ale to było maksymalnie 70 proc. jego możliwości. Kiedyś spaliśmy razem w pokoju przed meczem. Roonie wypił całą zawartość alkoholu w minibarze i godzinami rozmawiał przez Skype ze swoimi kumplami z Brazylii.

Mieliśmy różne priorytety. Ronaldinho zrobi coś, jak chce. Nie jak musi. Niestety już nie chciał. Gattuso terroryzował go, że jest leniem, a on się tylko śmiał. - Daj mi spokój, Rino.

Dziękuję Ronaldinho, że mogłem Cię poznać. Jesteś wspaniałym człowiekiem.

via 2AngryMen: Święcicki&Kapica