Kolejny cytat z książki o Leo dla Was.

Mowa o gierce, w której mały Leo wziął udział w klubie Grandoli, ponieważ jeden z zawodników nie przyszedł na trening.

" - wystaw jego, wystaw jego - krzyczy babcia, wskazując na małego pięciolatka, którego wtedy nie nazywano jeszcze" Pchłą".
- Kobieto, on jest za mały. Może mu się coś stać - odpowiada Aparicio.
- Wystaw go, wystaw - nalega Celia.
- W porządku, wezmę go. Ale gdy tylko pani zauważy, że płaczę albo że się przestraszył, proszę otworzyć bramę i zabrać go z boiska.
Mała krewetka pojawia się na boisku. Zmierzające w jego kierunku piłka wydaje się większa od niego samego.
Później dzieje się to, co musiało się stać. Inaczej być nie może.
Piłka zbliża się do jego prawej stopy. Leo tylko na nią spogląda. Futbolówka go mija, a Leo ani drgnie.
Aparicio unosi brwi. Właśnie tego się spodziewał.
W kierunku Leo zmierza kolejne podanie. Tym razem piłka spada na jego lewą stopę. W zasadzie to mocno uderza go w nogę. Leo wykonuje dwa kroki, gasi piłkę i przejmuje nad nią kontrolę. Rusza po przekątnej boiska, przez cały czas delikatnie popychając piłkę. Mija każdego, kto staje mu na drodze.
- Kopnij, kopnij - krzyczy Aparicio. - Podaj ją, Leo, podaj!
Babcia się uśmiecha.
Leo nie podaje.
Jest bardzo mały. Od tego momentu nie ma jednak mowy o tym, aby trener miał go zdjąć z boiska. "Grał tak, jakby przez całe życie nie robił nic innego, sam przeciwko pozostałej trzynastce (grano 7 na 7) - wspomniał znacznie później Salvador. W tamtym roku Leo wziął udział we wszystkich spotkaniach, które drużyna Grandoli rozegrała do końca sezonu.
Messi w ogóle nie pamięta tego dnia. Wie tylko od babci, że zdobył wtedy dwie bramki. "