Kiedy mialem 5 lat rodzice wzieli dla mnie małego kotka ze schroniska. Nasz kot był bardzo z nami zżyty. Byl inny niz wszystkie. Spędzał czas z nami i akceptował tylko nas. Był całą podstawowke gimnazjum liceum. Jadał z nami śniadania, obiady, oglądał filmy. Wylegiwał się na balkonie w lato razem z nami. Patrzył sie przez okno kiedy wyjezdzałem na studia. Teraz nasz kot zachorował. Kazdy myslal ze to chory ząbek. Przyjechałem do domu ze studiów, a tu nikt mnie nie szuka, nigdzie nie ma kojca, nigdzie nie ma sierści. Okazalo sie, że pupil miał raka kości i nie mogl juz normalne gryźć.
Uspała go moja mama kiedy jeszcze dobrze sie czuł, ale powoli bolała go szczęka. Nie dziwie sie, że niektórzy nie chca nowych pupili bo ciężko to człowiek przeżywa. Niby to "tylko kot", ale kiedy widze, że zostały po nim tylko strzępki sierści na moich starych ubraniach, a na tapecie komputera jest moje i jego zdjecje kiedy miałem 6 lat.
Pierwsze co wczoraj zrobiłem to wszedlem do domu nieświadomy tego co się stało, zacząłem szukać kota. Okropne to jest. Jak sie spojrze na jego ulubione miejsca, jest mi strasznie ciężko.