Pan Tomek Ćwiąkała to jest gość!

"Czytam w mediach społecznościowych sporo lamentu pod adresem kadry (i dziennikarzy) przy okazji traumatycznego meczu z Hiszpanią i jestem załamany niektórymi osobami. Jesteśmy mistrzami popadania ze skrajności w skrajność. Nie ma stanów neutralnych. Nie ma merytorycznej dyskusji, na chłodno. Jest tylko ekstremum. Zawsze. Jak coś dzieje się, to zawsze jest wesele albo stypa.

Znaleźliśmy się na turnieju, na którym - gdyby w futbolu obowiązywała logika - nie mieliśmy prawa się znaleźć. Na tymże turnieju wygraliśmy dwa mecze, które - gdyby w futbolu obowiązywała logika - powinniśmy przegrać. Pokazaliśmy w dwóch spotkaniach z wymagającymi rywalami, że jesteśmy nieprzyjemnym rywalem, elastycznym taktycznie i świetnie przygotowanym do tych dwóch spotkań. Takim, który - używając korpomowy - potrafi maksymalizować swoje możliwości. Nie, że mamy wirtuozów, którzy zaczną robić nie wiadomo jakie kariery. Tylko zwyczajnie, że po zdaniu matury na 75% poradziliśmy sobie z dwoma pierwszymi egzaminami na Harvardzie, a na trzecim nie potrafiliśmy odpowiedzieć na ani jedno pytanie.

Mecz z Hiszpanią był - jak napisałem - traumatyczny. Będzie się tym piłkarzom śnił po nocach. Dla większości z nich to najtrudniejsze spotkanie w karierze (do końca tej kariery) i o ile ktoś nie zmierzy się jakimś cudem z Barceloną, to pewnie nic tak drastycznego już go nie spotka.

Czasem jednak warto spojrzeć na punkt wyjścia, eliminacje, ostatnie mecze, rozwój poszczególnych piłkarzy. Trzeba mieć naprawdę prymitywne spojrzenie, by deprecjonować te drużynę za jeden mecz i to z Hiszpanią. I nie piszcie o pompowaniu balonika, bo niczego takiego z mojej strony nigdzie nie było.

My na ten turniej przyjechaliśmy jako Getafe, bo takie mamy szkolenie i Czesław Michniewicz tego nie zmieni. Nie zrobi z Dziczka Iniesty. Hiszpania dzisiaj była natomiast Barceloną. Jeśli Getafe przegrywa z Barceloną, nie dzieje się tragedia, bo każdy zna punkt wyjścia i wie czego oczekiwać. Więc wyluzujmy."