Chciałbym jeszcze tak na chłodno opisać siatkarskie emocje, ktore doświadczyliśmy wczoraj, oraz przez cały ten weekendowy turniej w Mediolanie.
Mecz z Argentyną - dwa pierwsze sety wygrane na spokojnie, byliśmy po prostu drużyną lepszą. W trzecim również, do momentu, w którym przy stanie 20-16 zaczęło się psuć wszystko. Popełnialiśmy dziecinne błędy, co musiało skończyć się przegraną seta. W czwartym secie nasza drużyna lekko przybita po 3. secie nie nawiązała walki, a gdy przy zmianie stron w tie-breaku było 8-4 dla zespołu z Ameryki Południowej, wydawało się, że zwycięstwo nam uciekło. Jednak dzięki walce do końca udało się zwyciężyć to spotkanie, które powinniśmy wygrać, nie 3:2, a 3:0.
Mecz z Serbią był bardzo wyrównany. Nasi rywale nie mylili się praktycznie w ataku, a nawet jak pracował polski blok, to brakowało obrony i asekuracji. Nerwowy pierwszy set, ostatecznie udało się wygrać, lecz bardzo zacięte spotkanie znowu rozstrzygnęło się w tie-breaku. Na szczęście, udało się wygrać. W tym meczu zdecydowanie wyróżnił się Kwolek, ktorego atomowe zagrywki (szczególnie w secie nr. 3), były nie do przyjęcia dla Serbów.
Włochy - po przegranej gospodarzy z Argentyną szczerze mówiąc myślałem, że spotkanie będzie łatwiejsze niż 2 wcześniejsze. Jednak gdy obejrzałem mecz Argentyny z Serbią, dowiedziałem się, że wygrana nie była zasługa słabej gry Włochów, lecz świetnej dyspozycji drużyny z Ameryki Południowej, szczególnie w ataku.
I rzeczywiście, w pierwszym secie za dużo błędów popełniali Polacy. W drugim była prawdziwa wojna nerwów - dwie serie 7 punktów pod rząd, najpierw Wlochow, później Polaków, ostatecznie daly nam bardzo ważne zwycięstwo seta. Trzeci, wygrany przez Włochów, postawil nas pod ścianą. Na szczęście czwarty set wygrany przez polskich siatkarzy, głównie dzięki świetnej dyspozycji naszego atakującego - Maćka Muzaja, dał nam już trzeciego na tym turnieju tie-breaka, o którym spokojnie można byłoby napisać książkę.
Gdy wyszliśmy na kilkupunktowe prowadzenie, wydawało się, że spokojnie doprowadzimy ten mecz do zwycięstwa. Jednak kilka świetnych bloków Włochów zapewniło nam tie-break na przewagi. Tam odpowiedzialność na siebie brał Śliwka i wychodziło mu to świetnie. Po obronionych meczbolach to my wyszliśmy na prowadzenie i wydarliśmy to bardzo ważne zwycięstwo.
Włosi mają przed sobą teraz trudny turniej z Brazylią, Francuzami i Kanadą. Wystarczy, że przegrają jeden mecz więcej od nas (nasza kadre czeka łatwiejszy turniej w Lipsku z Niemcami, Japonia i Portugalią), a uda nam się zapewnić sobie bilet do Chicago na turniej finałowy.
Najlepszy w tych trzech meczach był chyba Kwolek, który zapewnił sobie na stałe miejsce w czternastce. Może też całkiem śmiało wchodzić zadaniowo na zagrywkę, ponieważ przez te trzy dni pokazał, że jest to jego wielki atut. Spokojem w przyjęciu imponował również Wojtaszek.
Cieszę się, że na Rambli jest tylu fanów siatkówki. Pod względem emocji jest to chyba najciekawszy sport, a Polska przeżywa aktualnie swoje tłuste lata, więc tym bardziej trzeba wspierać naszą kadrę, zwłaszcza, że już za niedługo najważniejsze dla nas kwalifikacje do IO.

Miłego poniedziałku Ramblowicze ;).