Bojan:

,, Był sezon 2007/08. Pojechałem na obóz z pierwszą drużyną Barçy, potem na mundial U-17, wróciłem do Barçy i trener wystawił mnie w lidze i LM. Strzeliłem pierwszego gola. Wszystko działo się bardzo szybko. Do stycznia radziłem sobie z sytuacją. Pewnego dnia pojechałem na otwarcie siłowni mojego kolegi. Po inauguracji wszyscy podeszli do mnie. To było niewielkie miejsce i czułem się osaczony. Miałem na sobie t-shirt, marynarkę i zrobiło mi się gorąco. Zacząłem czuć mdłości. Od tego momentu i meczu z Osasuną miałem z tym problem. Przed meczem lekarz dał mi tabletkę z kofeiną i rozegralem to spotkanie. Wróciłem do domu i położyłem się do łóżka. Zacząłem się trząść, miałem konwulsje. Rodzice zabrali mnie do szpitala. Od tego momentu miałem zawroty głowy każdego dnia.

To był mocny atak niepokoju. Coś, czego nie potrafiłem kontrolować i moje ciało osiągnęło maksymalny poziom napięcia. Dawali mi tabletki, które mnie uspokojały. Od tego dnia miałem zawroty głowy 24 godziny na dobę, codziennie. Czasem mniej, ale tylko przez leki. Nie było momentu, kiedy czułem się dobrze (...). Zacząłem jeździć na mecze z obawą, że zemdleję. Zadzwonił do mnie Luis Aragones przed ogłoszeniem powołań na Euro 2008. Powiedziałem, że chcę jechać. To było niewiarygodne, mialem 17 lat! Odmówiłem jednak. Powiedziałem, że wziąłem właśnie tabletkę i boję się, że jeśli pojadę na kadrę, to gdy znajdę się w otoczeniu większej grupy ludzi, coś mi się stanie. Nie czułem się na siłach, by zmierzyć się z tą sytuacją. Puyol powiedział mi: „Nie zostawię cię z tym samego, nie martw się. Iniesta i Xavi zawsze będą z tobą". Odpowiedziałem, że ciało powiedziało „dość". Nie dlatego, że nie chciałem, tylko nie mogłem. Nie żałuję tej decyzji. Nie wiesz, co to znaczy mieć zawroty glowy 24 godziny na dobę przez pięć miesięcy. ''

Eh, szkoda że tak potoczyła się jego kariera :(