Godzina 01:25, czujesz, że coś wielkiego leży Tobie na klatce piersiowej i w dzikim szale liże twarz, a co 5-6 liźnięcie, wkrada się lekkie ugryzienie w nos (nie, to nie jest kochająca wersja mary nocnej). Oczywiście skubany posiadał zapewne kartę +15 do odporności na rzucane zaklęcia "yyy, zostaw mnie?", "poszedł!", "halo, jest w pół do drugiej". No dobra, człowiek wstaje, ubiera się w "pieśkowy dres" (tak, to ten co zawsze śmierdzi/pachnie psem) i idzie na nocny patrol. Radość bo mokra trawa, radość bo wszędzie koty, które można pogonić, radość bo kupa, radość bo pełno terenu do zaznaczenia. No to wracamy z nadzieją, że jeszcze zostały mi 3 godziny snu. Kładę się, wyłączam światło, ale czuję, że coś jest nie tak. Czuję, że w ciemnościach czai się skubaniec. Włączam światło i oczywiście pół metra od mojej twarzy wielkie oczy z wywalonym ozorem. Tak, siempre la zabawa. To co, że jest 02:13, to co, że muszę wstać o 04:45, to co, że muszę iść do pracy, coby pieśko miał co jeść, czym się bawić, gdzie spać, mieć protekszyn przed kleszczami za 50 zł co 21 dni. Oczywiście już nie zasnąłem. Przynajmniej zdjąłem w końcu wysuszone (od 5 dni) pranie z suszarki, zrobiłem obiad na 2 dni, wysprzątałem kuchnię, kupiłem 2 pary spodni przez internet, oczywiście pobawiłem się z kejtrem, posegregowałem śmieci, a teraz mam kryzys totalny. Bogowie, dzięki za guaranę! Ehh, uroki posiadania psa.