W trakcie pierwszej połowy już myślałem, że Barca zejdzie do szatni z trójką w plecy. Grali koszmarnie. Inter mnie zadziwił tym, jak świetnie wychodził spod pressingu, a potem kilkoma podaniami konstruował kontratak i stwarzał realne zagrożenie pod bramką ter Stegena. Widać, że Conte ma pomysł na tę ekipę. Busquets był słaby. Nie radził sobie w fizycznej walce, ślimaczył się w środku pola i nie nadążał za kontrami. Spore przestrzenie wolnego pola przy ataku przeciwnika wyraźnie mu nie służą. Do tego parę razy wpakował kolegów na konia. W razie potrzeby Arthur na spokojnie może wejść w jego buty. Pojawienie się Vidala ożywiło grę, nadało agresywnego tonu Barcelonie. Koleś równo zachrzaniał, nie odstawiał nogi i przede wszystkim naciskał. Frenkie też zaczął pressować, potem Dembele, więc Inter szybko i niedokładnie pozbywał się piłki, co w efekcie przełożyło się na dominację bordowo-granatowych. Po prostu weszli na połowę rywali i tam budowali atak pozycyjny. Podobał mi się Semedo. Nie występował na swojej naturalnej pozycji, ale dał radę. Sporo się podłączał, i o dziwo, nie odgrywał futbolówki na alibi, lecz wchodził w dryblingi, dośrodkowywał, a nawet kreatywnie uruchamiał partnerów przed polem karnym. Do tego plus za interwencje obronne. Suarez miał swój wieczór, jednak nie sądzę, aby tak wyglądała jego gra co tydzień. I bardzo dobra wiadomość, że Messi wraca do formy. Reasumując - spotkanie o dwóch obliczach, trochę szczęśliwe zwycięstwo, ale jest. Chwilowo można odetchnąć.