Co kilka dni z radością włączam telewizor, aby zobaczyć w akcji swój ulubiony klub. Klub, dzięki któremu pokochałem piłkę nożną. W pewnym momencie realizator pokazuje jego trenera i... Wszystko znika. Ernesto niczym dementor wysysa ze mnie całą radość i szczęście. Może piłkarze też tak mają, jak widzą jego minę kota srającego na pustyni? Kto to wie... Ja natomiast wiem, że coraz częściej zdanie "Oglądałem mecz Barcelony" to nie czas przeszły, a stracony :(