Busquets legenda Barcelony. Piłkarz, którego nie można rozpatrywać zero-jedynkowo. Dlaczego? A no dlatego, że pod wieloma względami jest nadal najlepszym defensywnym pomocnikiem na świecie, a pod wieloma ledwo wczłapuje [ :) ] się do elity. Regulowanie tempa gry, podania, wizja, technika aspekty, w których absolutnie przoduje. Hiszpan na nowo zdefiniował defensywnego pomocnika. Zawsze wzorem tej pozycji był silny, wybiegany, walczący piłkarz. Notujący dużo odbiorów, z poświęceniem wkładający głowę tam, gdzie wielu nie włożyłoby nogi. Przykłady: Vieira, Gattuso, Makelele, Nigel de Jong. Tymczasem pojawia się Sergio pokazując zupełnie coś innego: inteligentne ustawianie, przewidywanie, wizja, technika, a bez siły fizycznej i motoryki. On nie zatracił tych cech, mało tego stał się lepszy.

Czemu więc ostatnimi czasy jest tak beznadziejny? Szala z jego mankamentami zaczęła mocno ciągnąć w dół, maskując atuty. Stał się strasznie powolny, brakuje mu dynamiki, nie nadąża nad tempem gry. Z wiekiem stał się jeszcze słabszy fizycznie. Nic odkrywczego. Każdy w miarę kumaty człowiek zdawał sobie sprawę z tego, że Busquetsa bardziej, niż innych piłkarzy wiek odciśnie swoje piętno. Jego walory zostaną zakryte. To właśnie dzieję się na naszych oczach. On zawodzi, a czasu nie zatrzymamy, ani cofniemy. Straciliśmy Busuetsa, on już nie wróci, a im szybciej zdamy sobie z tego sprawę tym lepiej dla nas.

Trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść. Niepokonanym.