Jutro mam spotkanie z dyrekcją w szkole policealnej w ramach pracy jako nauczyciel języka polskiego. Kto chce, może życzyć mi powodzenia, kto chce może trzymać kciuki za moją wtopę. A może ktoś z La Ramblowiczów okaże się moim konkurentem? Nigdy nie mów nigdy. Nie takie rzeczy w końcu świat widział :D

Na szczęście, idę tam na totalnym luzie. Chyba po raz pierwszy czuję, że to ja jestem na tej górnej pozycji w ramach takiego spotkania. Zawsze się stresowałem, gdy szukałem pracy jako młody człowiek. Jeżeli warunki finansowe okażą się ciekawe, to pewnie skorzystam. Z racji jednak, że mam co robić, to nie traktuję tego stanowiska jako "must have". Przyjemne uczucie :D