Trochę mi przykro, że za czasów Guardioli byłem jeszcze dzieciakiem i wtedy nie było tylu problemów co teraz i nie potrzeba było mi poprawiać humoru. Teraz w dorosłym świecie mój ukochany klub który pokochałem od pierwszego meczu gdy zobaczyłem w akcji Ronaldinho tylko mi potrafi zepsuć dzień czy jak po porażkach z Liverpoolem czy Roma cały tydzień. Chciałbym czerpać radość z oglądania nic więcej, trofea to nie wszystko. Chciałbym widzieć jak w tamtych czasach cały czas uśmiechniętego Leo, trenera z pasją, drużyne walczącą o każdą piłkę. Tak naprawdę jedyne co mnie motywuje do dalszego oglądania tego bagna to Messi. Nie potrafię opuścić żadnego meczu, chyba, że coś poważnego mi wypadnie bo jemu zostało już niewiele lat grania w piłkę. Dlatego tak wszystko mnie dobija, bo z każdym rokiem jest coraz bliżej tego czego każdy z nas się obawia, a tak naprawdę z roku na rok jest coraz gorzej i to gadanie,że już wyciągnelismy wnioski i coś się zmieni jest po prostu żałosne i jest pluciem w twarz w stronę kibiców.