Ogarniając szerszą perspektywę, założenia na dzisiejszy mecz były dość oczywiste: dać odpoczynek kluczowym piłkarzom przed Valencią, postawić na młodych, niewielkim nakładałem sił awansować do kolejnej rundy. W odróżnieniu od spotkania z Granadą można było zauważyć wolniejsze tempo, nie tak wysoki pressing, wymianę futbolówki w okolicach środkowych stref boiska, mniej zagrań z pierwszej piłki. Setien ustawił zespół ultraofensywnie. Nie tylko z trzema obrońcami, ale również postanowił wzmocnić skrzydła i to w tamtych rejonach Barcelona miała stwarzać zagrożenie. Praktycznie nic z tego nie wyszło, za to naraziliśmy się na szybkie kontry. Brak jakiegokolwiek strzału do 65 minuty w meczu z III-ligowcem był czymś równie okropnym jak i niewiarygodnym. Barcelona urządziła sobie festiwal posiadania piłki i zabawy na wzór szczypiorniaka. Z tą różnicą, że podawali sobie po kole, w żaden sposób nie mogąc przełamać zasieków. Ewidentnie kulała pomoc - słabiutki występ Puiga, asekuranctwo Rakiticia, do pewnego momentu gra na alibi de Jonga. Bardzo ważne dwie bramki Antosia. Super, że wykorzystał wszystko, co miał, bo kompromitacja była w zasięgu ręki.

Liczę na to, że Setien nie "przenawałkuje" taktyki, tak jak to zrobił szkoleniowiec naszej kadry tuż przed i na MŚ, całkowicie modernizując taktykę vide trzech obrońców i wahadłowi. Mówi się, że wszystko co piękne rodzi się w bólach. Niech to będzie prawda w przypadku Kike.