Przyznam się Wam szczerze do pewnej (może nieco kompromitującej) rzeczy. Fanem sportu byłem od zawsze. Ogromnym i wielkim. Ale nigdy nie byłem na wielkiej imprezie sportowej. Mecze lokalnego ROW-u Rybnik zaliczałem, ale to nie była żadna sztuka. Powód? W domu raczej nigdy się nie przelewało. Bilet + wyjazd do dalszego miasta to jednak był spory wydatek. A co w tym kompromitującego? No trochę lipa, że nazywałem się ogromny kibicem i fanem sportu, a w wieku 25 lat nie byłem na żadnym dużym stadionie.

Trzy lata temu wziąłem ślub, usamodzielniłem się i wreszcie mogłem z pełną odpowiedzialnością pozwolić sobie na wzięcie udziału w widowisku sportowym. Teraz mam 28 wiosen na karku.

Zaczęło się od 2019 roku. Najpierw był mecz reprezentacji Polski w piłce ręcznej. Potem lekkoatletyczny Memoriał Zenona Sęka. Później się skusiłem na siatkarską Ligę Narodów w Spodku i przy okazji mecz Polska-Niemcy. Wpadłem też na IME w żuzlu. Teraz już zaopatrzyłem się w bilety na eliminacje ME w koszykówce naszej reprezentacji, a w marcu uderzam do Chorzowa na piłkarską reprezentację.

Nie piszę tego, żeby się chwalić. Zwyczajnie nie ma czym, bo sami pewnie macie listę 100 razy większą. Chciałem po prostu napisać, że to niesamowite, że prawie 30-letni stary koń może mieć taką frajdę z oglądania czegoś, co dla wielu osób jest czymś powszechnym i zwyczajnym.

Nigdy nie jest za późno na spełnianie marzeń. Tak, marzeń, nawet tych najmniejszych, bo nawet te drobne i zwykłe mogą dać niesamowitą frajdę. Może to zabrzmi infantylnie, ale dla mnie to było niesamowite przeżycie, cieszyłem się jak dziecko śpiewając "Mazurka Dąbrowskiego" i już nie mogę doczekać się koszykówki. W planach są jeszcze skoki i Barcelona, ale to kiedyś tam.

Miłego wieczoru, La Ramblowicze.