Cóż, coraz bliżej nadchodzi czas, kiedy trzeba będzie porzucić wszystkie sentymenty. Nadchodzi czas trudny np. dla mnie, który na Barcelonie Guardioli, Messiego, Xaviego, Iniesty, Pique, Busquetsa i innych zawodników został poniekąd "wychowany". Osobiście mnóstwo im zawdzięczam, jak i tamtemu okresowi w klubie, nie tylko "o fajnie grajo, fajnie, że wygrali", ale dzięki Nim miałem mega motywację do życia podczas trudnych dni w życiu prywatnym, w tamtym okresie szkolnym. Dzięki Nim obudziłem w sobie pasję i motywację do różnych rzeczy, które teraz są moim źródłem dochodu. Stąd sentyment, który bardzo mocno trzyma. "Ej, to nie może być tak, że ta drużyna przeminie... nie, niemożliwe. Oni są wieczni. Messi przecież jest wieczy, no patrz jaki geniusz, ciągle niedościgniony top"...

Niby ta drużyna już od paru lat odchodzi w zapomnienie, ale dopiero jakoś teraz, po burzliwych sytuacjach człowiek zaczyna sobie z tego zdawać sprawę. Że ten czas po prostu coraz szybciej mija i potrzeba czegoś kompletnie nowego, bo inaczej klub będzie na tym bardzo cierpieć.

Kiedyś @Cochise napisał, że Barcelona powinna spróbować zupełnie innego sposobu grania w piłkę. Nie do końca się z tym zgadzałem. Wciąż trudno jest mi to przyjąć, ale może rzeczywiście jest w tym jakaś metoda? Niedługo nie będzie ani jednego zawodnika ze starej gwardii. Może to będzie moment na to, by nauczyć się czegoś znowu innowacyjnego, nowego, świeżego. Tak czy inaczej, nawet jeśli ta drużyna będzie wygrywać, cieszyć... to będzie to jak dla mnie przeplatane w pewien sposób ze smutkiem wynikającym z przemijaniem tego, do czego byłem aż tak mocno przywiązany na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat.