– Podanie proszę.
– Proszę bardzo.
– Tak i teraz kserokopię z podania, proszę.
– Kserokopia.
– A teraz ksero z ksera ksera proszę.
– Ksero z ksera ksera, o tu, proszę.
– W trzech egzemplarzach proszę.
– W trzech, raz, dwa, trzy.
– Ta... To ksero mamy załatwione, możemy pójść dalej proszę pana. Oczywiście po wyrażeniu pisemnej zgody pana rodziców.
– Rodziców! Oczywiście. Oto pisemna zgoda rodziców.
– No i dziadków ze strony matki.
– Na taką ewentualność też się przygotowałem. Pomyślałem o tym jeszcze za ich życia, w 74 to było. Proszę bardzo.
– No tak, potwierdzone notarialnie. Życiorys notariusza proszę.
– Jest i życiorys...
– ...ale w osiemnastu egzemplarzach.
– Miałem w dwudziestu, to teraz proszę, w osiemnastu.
– W tłumaczeniu na mongolski.
– Oczywiście. Mamy tak: angielski, rosyjski, francuski, niemiecki, tadżycki, japoński... O, jest i mongolska wersja, proszę.
– Tuszu nie ma.
– Ale ja mam, proszę skorzystać z mojego.
– A przepraszam, a ten tusz ma atest unijny?
– Atest unijny? Oczywiście, że ma.
– No tak, ale brak pieczęci od kominiarza.
– Jest i z pieczęcią.

Kilkaset stert dokumentów później...

– A tu mamy zezwolenie na wydanie pozwolenia na nakazowy zakaz korzystania z chodnika po lewej stronie w ruchu prawostronnym od godziny 18 do 6 rano podbity przez Urząd Miar i Wiar z osobistą adnotacją naczelnika sklepu rybnego w Pułtusku i z okrągłą pieczęcią zakonu Ojców Mołojców i z kontrasygnatą dróżnika ze stacji Włoszczowa, proszę bardzo.
– Dobra, ma pan zgodę. Tylko jeszcze tutaj podpisik.
– Oczywiście.
– Zara! Czarnym długopisem?!
– A co, nie może być? Nie szkodzi. Mam różne długopisy. Czerwony, zielony, niebieski, pomarańczowy, jaki pan chce?
– U nas proszę pana, urzędowe pisma podpisuje się piórem.
– Oczywiście... Cholera, zapomniałem pióra.
– Proszę pana, jak można przychodzić do urzędu tak nieprzygotowanym?

odc. 270 "Kocham biurokrację"