Często tęsknimy za era Pepa. Za jego geniuszowi w całości opartemu na filozofii klubu. Za wychowankami. Za stylem gry.. Za wciąż żywym „Mes que un club”. Za Maestria niegenetycznych braci Xaviegi i Iniesty. Za sercem Puyola. Za drużyna gdzie jeden drugiemu oddaje cześć wątroby. Ja czasem nawet tęsknie za uśmieszkiem Pedro po zmarnowanej setce.Wole nie myśleć o przyszłej tęsknocie za Pique, Busim i Leo.
Ale pamietajmy tez o Danim, drugiego takiego tu nie będzie, a wczoraj widziałem opinie ze jest gorszy od Semedo.